به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

خب خدا رو شکر

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو

کای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما

گر چه دوریم از بساط قرب همت دور نیست

بنده شاه شماییم و ثناخوان شما

بنیامین جان گُه نخور مریض میشی

بیای خونه و ببینی بستنی سنتی گرفتن و همه رو خوردن

تنها سکوت سطحی
خاک گرفته حجم این کتابهاست
که زنده است
زمان دروغ می گوید
تاریخ زنده نیست
مکان توهمی است که ما در آن
سِکس می کنیم