[لینک]

به دیدنم که می آیی
هندوانه بیاور
با پوستی سبز و تویی سفید
قرمزی اش
خون داغ که درتوالت بازداشتگاه پایین می رود
پرچم من
شعری ست
که پشت بسته ی سیگاری نوشته ام
به دیدنم که می آیی
کمپوت سیب بیاور
که تبعیدمان کنند از بهشتی که
به هیچ آدمی سجده نخواهم کرد
که بگویی: سیب!
در عکس ِ عروسی ِ مردی
که خودش در زندان است و روحش در زندان و دلش پیش تو
که بگویی سیب در عکسی سوخته
که با تخت جمشید آتش زدند
به دیدنم که می آیی
بچه ها را بیاور
که یادشان نرود چرا تلویزیون نداریم
و دستبندشان را
از هیچ امامزاده ای نخریده ایم
که بابا نه رفته بود نان بیاورد و نه آب!
که دیگر هیچ وقت نیامد!
که هیچ مردی با داس و اسب نمی آید
#و-آنکه-مادر-در-سجده-صدایش-می-زند
#تنها-اسم-میدانی-ست-در-تهران
به دیدنم که می آیی
خودت را بیاور
که نگهبان ها ببینند
زیبایی از آزادی بزرگ تر است
و دیوانگی نام مشترک همه ی ماست
که دندان های شکسته ام را نشانت دهم و بگویی: #سیب!
برای لبخندی
که با اشک هاشور خواهد خورد
به دیدنم که می آیی
چمدانی بیاور
شاید اینبار جای من
لباس هایم را تحویلت دادند...

بهتر تر شد من می مونم و رضی و خونه خــــــــــــــالی
یعنی خاک بر سر بی حیام

چرا؟

حَسرَت بزرگترین درد دنیاست

خیلی جالب بود

از #دوست نخواهم کرد جز #دوست تمنایی

هیچی عوض نشده و ساده لوحانه ست که فکر کنید این بار فرق میکنه

منُ ببینه باز شکوفا میشه

وای بر توی دو رواز من دور بشو

تو زمان خاص خودش و یه سری حرفا هم هستن که هیچوقت زمان زدنش نمیاد و باس دفن بشن