به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

ممنونم رضا جان

چی می خوری؟

شجریان! عالیه

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه وار
پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

محبوب من! گُه می خوری مالِ کَسی باشی

الهی

کسی اون نزدیکا آشنا نداری؟

ولی بالاخره میرسم به اونجایی که میفههم فهمیدم .. یعنی میفهمم که دیگه وقت فهمیدنه و باید بفهمم

فَعَسى‏ أَنْ تَکْرَهُوا شَيْئاً وَ يَجْعَلَ اللَّهُ فيهِ خَيْراً کَثيراً
چه بسا چیزی خوشایند شما نباشد ، و خداوند خیر فراوانی در آن قرار می دهد

یاسی نخوری سهم منُشبتم بخیر
به عسلت بگو من دنیا رو به آشی میفروشم

داداش شرمنده آش رشته بود
بچه هاتُ از دست دادی

می ترسم از آنکه بانگ آید آن روز
کای بی خبران راه نه آن بود و نه این

باشه باشه هر جوری شده حا خالی میدم فقط اسم سینما رو نیار
ردیفی؟؟