به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

بعدشم هیچکیک ه واسم دیدگاه نمیذاره مجبورم خودم به خودم توجه کنم

افسوس ازاين زن

که جوان تر مي شود هر روز...

واس اینکه دوماتیییییییییییییییی مث تو گیرم اومدددده

شب را چه کُنم قصه ما بود دراز

منم میگم شاید یه بی راهه ست

همه اونایی که گفتی خودتی

سیب دیگه در اون حد نبود
آز خدا رو شکر ما چیز مکتوبی به یادگار نمیزاریم واسه آیندگان

آوا یعنی هنوز نفهمیدی چه تحفه اییه؟؟

ولی بازم ریپیتش میکنم

لقد خلقنا الإنسان فی كبد

بی ما رفتی

نگو این حرفُ لنامونخدا از سر تقصیراتش بگذره و بیامرزتش