آدم يك وقت هايي حس مي كند واقعا كسي نيست

نه اينكه خودش كسي نباشه ها ... نه

منظورم اينه كه واقعا كسي دوروبرت نيست

حتي وقتي مي بيني دوروبرت پره از آدم... بازم يه جاي كار مي لنگه.

چون هيچ كدوم اونا ...اوني نيست كه تو دنبالشي

خيلي هم از تنها بودن بدم نمياد .

اتفاقا تنهايي ؛ توش يه لذت هايي هم هست كه آدم فقط بايد تنها باشه تا بدونه چيه.

اما اينكه هيچوقت درك نشي و اونجوري كه واقعا هستي ديده نشي ...و مزه تلخ بدي ... اين بده .خيلي هم بده .

آدم بايد مزه خودشو بده ...هر چي كه هست ...همونو بده ...

نمي دونم چرا گويشم فرق كرده الان !؟

اما حس مي كنم تويه جاهايي گويش ها ؛ خودشون تشخيص ميدن كه بيان و يا دلت ميخواد با اونا باشي و اونا ميان.

يه وقتي ...به جايي ميرسي كه فكر مي كني نبايد مي آمدي تا آرامش ها به هم نمي ريخت ... و فكر مي كني بايد برگردي....

من ...دارم به اين فكر مي كنم

دلم می خواهد همه خوب بشوند

همه زیبا بمانند

دلم می خواهد ... دنیا به همه بخندد

و مهربانی هایش را بپاشد سرورویمان

دلم می خواهد به هم ...عشق بورزیم ...

دست بندازیم شانه های هم ...

و صف بکشیم ... از اینجا تا آنجای هم ....

و باد ؛ بوزد لای موهای مان ...

وطلوع نور را

با عشق نگاه کنیم تا لحظه غروبش

دلم می خواهد ... هیچوقت به روی هم داد نزنیم

شفیق هم باشیم

رفیق هم....

کنار هم

تا روزی که نفس هایمان به آخر می رسد...

هیچکداممان ..هم را تنها نگذاریم

و باهم ...

هم را به خاک بسپاریم

و خاک بپاشیم روی تابوتمان

و گل بزاریم برای هم

و آرام آرام ... برگردیم

و فراموش نکنیم هم را ...هیچوقت

هیچوقت

عشق به همه چیز؛ زیباست ... حتی به مرگ

مرگ ...

فرشته ای زیباست

می دانم که خدا... فرشتگانش را زشت نیافریده است

امروز دختری باامید به خداوند ... رفت تا سالم برگردد

زیباترین ویژه گی او "پابند" نبودنش به این دنیا ست

برای همین می گویم ...

دنیای ما چقدر ... کوچک و دلفریب است !

بغض ها را بریزیم بیرون

دل ها را خوب ببوسیم ....

زندگی چه زود به آخر می رسد !

خدای بزرگ ....

چقدر تو بزرگی و دلت بیکران

من می گویم خداوند ؛ خدای آواها است .

او موسیقی را در وجود ما پاشیده و گذاشته تا ما با آن جوانه بزنیم .

خداوند وقتی نشسته بود ما را نقاشی می کرد برای خودش ... حتما یک گرام هم داشت !

وقتی من لذت می برم از اینهمه نوا و آوا

و مست می شوم

ومثل بچه ای در قنداق ...

موج می گیرد مرا و انگار توی یک ننوی چوبی می روم بالا و می آیم پائین ...

باور م می شود که دنیای خدا....

پر است از موسیقی ...

پر است از حس های زیبا و غمگین

باید با من زیر نوای آمیخته به ویلون و پیانوبه خلسه بروید تا بدانید چه می گویم

لذتی سکر آور و غمگین دارد

نمی خواهم هیچوقت چشم بگشایم

دوست دارم مرگ در چنین حالی بیاید سراغم

این گونه باشد ... اولین شبم را نخواهم ترسید

نگران پرسش ها نخواهم بود

نگران تاریکی هم نخواهم ماند

با همان آواها ...

زیر خاک در انتظار روزموعود دراز خواهم کشید

می دانم ...آن روز که از جا برخیزم...

خدا مرا خواهد بخشید ...

چون می دانم او شیفته آوایی است که همیشه درثانیه خلقت ... باآن بود

ومن ؛ شیفته شیفتگی اویم

دارم از حس نابی که گرفتم ...می نویسم

یک آرشه ماهرانه ویلن؛ با تک صداهایی از پیانو که "عاشق شدم" را می نوازد

کسی دوستم نداره ............

چطوره ؟؟؟؟؟؟

مرسی محمد جان