هنوز سرپایم .

بودنش ...

به بودنی است که حکم آن خانه کاه گلی زیبا را دارد

آن ... دیدنی های خوش رنگ و خوش بو و خوش طعمش

آن همه ... قشنگی های خواستنی .

نباشد ....

همه چیز برفناست ...

گم شدن است در بازار کاه

و آن خانهء دل را ..

تارهایی فرا می گیرد از عنکبوت

وروی مبل ها

و فرش هایش ...

خاکی می نشیند از غبار زمان .

و شیشه هایش..

مات می شود از فراموشی .

و سقفش ....

فرو می ریزد از غم .

کاش همه مثل هم بودیم .

یا بد ...

یا خوب بودیم .

کاش قشنگ بودیم .

کاش ...

اسیر هم بودیم .

خوبه خوب بودیم .

کاش ...

رنگ هایمان همه آبی بودند

یا سبز

قرمز

نیلی

یا

بنفش و

زرد.

کاش سفید بودیم .

کاش همان بودیم که درونمان پنهانش می کنیم

یا نبودیم آن چیزی که نشانش می دهیم .

ولی نیستیم .

من مال نسلی هستم که زیر باران می دوید .

زیر باران شرشر عصر بهاری .... پیراهنش را در می آورد

و با سینهء بچه گانه اش ..

می زد به دل باران

و شنا می کرد در دل آب و باد و رگبار تند بهاری

و هیچ غمش نبود که وای ..مریض می شوی ...سرما می خوری و این حرفا

من متعلق به نسلی هستم شاد ...

غمگین .

عاشق .

متنفر .

زورگو .

و .... مهربان .

دنیا پراز هوا است

هوا پر ازآرزو ست

اما

دل که می گیرد

...

نه دنیایی است

نه هوایی


آدم است و دلش