راه دوری بود...خیلی دور؛ولی تمام شد !
کاش همیشه میتونستیم همه جا باشیم !
کاش همیشه میتونستیم ...خوب باشیم
می دانید چیست؟
ما همه مان ...همیم !
برای همین وقتی هم دور می شویم از هم...دلمان برای هم تنگ می شود
ومن میمانم در این تنگی غریبانه دل !
ما همه از یک روحیم
ریشه مان ...مثل هم است !
چون از یک روح دمیده شدیم !
برای همین ؛ دلمان برای هم ...پژمرده می شود...می خندد؛بال در می اورد یا می رود لای سنگ یا پشت آبشار ...و هی نگران هم می شود وهی نگران هم می شود !

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها

وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان می‌روی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانه شیرین ما

فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی

چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

اندیشه‌ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دل‌های ما

مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را

دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی

تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

شکرانه دادی عشق را از تحفه‌ها و مال‌ها

هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی

یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر

نطق زبان را ترک کن بی‌چانه شو بی‌چانه شو

(دیوان شمس تبریزی)

گاهی ما آدمها ...زندگی را گم میکنیم
نه اینکه یه جایی گمش کنیم ها ...یا مثلا جاش بزاریم تو یه کوچه و خیابونی ویادمون بره که نیست و بگردیم دنبالش !

ما وقتی خودمونو می اندازیم یه جایی !حقیقتش...زندگی را

گم کردیم .

عمر کوتاه جهان؛ سوز و گدازی بیش نیست
ک اولش افروختن بود؛ آخر آن سوختن
زندگانی چیست؟... جز رقصی در آتش؛ داشتن
در میان شعله ها؛ افتان و خیزان سوختن !

ازکوی تو بیرون نرود پای خیالم
نکند فرق به حالم
چه برانی چه بخوانی
چه به اوجم برسانی
چه به خاکم بکشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برانی

دلتنگی های آدمی را

باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره

نادیده می گیرد

و هر دانه ی برفی .... به اشکی ناریخته می ماند

سکوت .... سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من

یک ساعت بیشتر نمیتونم باشم ....

منتظرتیم