تا حالاشده دلتنگ روزگار شده باشی !؟
می دانم که در کاسه عقل ما ؛ این حرف بی جاست !
ولی وقتی روزگار دلش برای تو تنگ نمی شود ...تو مجبوری !دلتنگ او شوی...واینجاست که به قول یک خانمی ؛"پارادوکس"...می آد !

زیباست نه؟
باشکوه چی ؟

سراپا غرور...سراپا رنگ ...با روزگاری رنگارنگ بر سر "سر"

رنگ هایش همه رنگ
سایه بانش قشنگ
قشنگ است نه؟
آدم دلش می خواهد ساعت ها این همه رنگ را تماشا کند!

همه چیز ...همین جاست
ولی خودش "خاکی بیش نیست واینجاست که خاک اوج میگیرد

وقتی بچه بودم و روزهای بارانی داشتم ...مثل همین که می بینی می دویدم توی خیابون و زنگ در بچه ها را می زدم و همه را می کشیدم زیر بارون !آن قدر با آهنگ بارون می رقصیدیم که بارون خسته می شد و ابرها با نگاهی پراز بهت ...ما را تنها می گذاشتند !
آهای بارون........دلم برات تنگ شده !

روزگاریست ...غریب
پرازآهنگ ریا
پراز احساس غرور
جای جایش ...همه درد
نقش نقشش... همه زور
همه گل ها ...گل یخ
همه دل ها ...شده سنگ
همه جا ...آتش کین
همه جا... حقه ورنگ
همه در فکر پلید
چهره ها ...رنگ حسد
کینه هاشان در دل
ماندنی تا به ابد
دست هاشان ...همه سرد
قلب ها کرده سکوت
خون رگ ها ...راکد
سینه هاشان متروک
عشق ...اینجا مرده
مهربانی مطرود
روزن نور امید
گشته اینجا ...مسدود
لحظه هاشان یک عمر
شعرشان ...بی آرزوها مرده
بر لب گلدان ها
غنچه ها پژمرده
همه جا جنگ وستیز
همه جا وحشت و ترس
نه امیدی باقی
نه پناهی از ترس
روزگاریست غریب
پراز آهنگ ریا

به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
زغبار این بیابان؟
همه آرزویم ؛اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
به هرآن کجا که باشد
به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر!اما
تو ودوستی خدارا
چو از این کویر وحشت
به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها ..به باران
برسان سلام مارا

یاد آن روز که کودک بودیم
غرق بازیچه دوران خوش
دور از این زمزمه تلخ بلوغ
دلخوش از قصه واهی و دروغ
تو چنان محو عروسک هایت
من چنین مست نوازش هایت
یاد آن روز بخیر
که در آن ظهر بها
می زدی شانه برآن موی سیاه
و من از پشت اتاق
داده بودم دل خود را به نگاه
عصرها کنج حیاط
من وتو بر سر یک سفره سبز
با کمی نان و پنیر
طرح یک زندگی زیبارا
روی دیباچه اندیشه زدیم
و چه پر برکت بود
سفره بازی تنهایی ما

ازکوی تو بیرون نرود پای خیالم
نکند فرق به حالم
چه برانی چه بخوانی
چه به اوجم برسانی
چه به خاکم بکشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برانی

دلا نزد كسي بنشين كه او از دل خبر دارد

به زير آن درختي رو كه او گلهاي تر دارد

در اين بازار عطاران مرو هر سو چو بيكاران

به دكان كسي بنشين كه در دكان شكر دارد

ترازو گر نداري پس تُرا زو ره زند هر كس

يكي قلبي بيارايد تو پنداري كه زر دارد

تو را بر در نشاند او به طراري كه مي آيم

تو منشين منتظر بر در ، كه آن خانه دو در دارد

به هر ديگي كه ميجوشد مياور كاسه و منشين

كه هر ديگي كه ميجوشد درون چيزي دگر دارد

نه هر كلكي شكر دارد ، نه هر زيري زبر دارد

نه هر چشمي نظر دارد ، نه هر بحري گوهر دارد

بنال اي بلبل دستان ، ازيرا ناله مستان

ميان صخره و خارا اثر دارد ، اثر دارد

چه کسی می گوید پائیز زیبا نیست ؟!
فقط کسی که تابستانش را از دست داده ویا کسی که چشم به راه سردی دوخته است ؛که زمستانش برسد !
دورترها که بودم
یعنی آن سال های دوره دوره دوره دوررر....پائیز که می رسید ؛می رفتم بیرون !
می زدم بیرون وتا میتوانستم می رفتم
آن قدر که دیگر بیرون را هم پشت سر میگذاشتم !
می نشستم بالای تپه در حال قرمز شدنه کنار جنگل زیبا ...و به آن همه عشوه ...نگاه می کردم !
تارهای دل نواز
موهای سرخ وزرد
برکه های رویایی
جنگل های خوش تراش
خرس های شاد
روباه تند وتیز
با
قوقولی های زیبا و پر غرور !
از حنجرهء آن خروس سربلند
که روی
نرده های چوبی دور مزرعه...می خواند
با دهقانانی خواب آلوده
که پی بقچه نان و پنیر
دست روی دست می کشیدند !
و گوسفندانی با بع بعی هایی قشنگ و شیطون
تابلوی پائیزی من بودن !
هنوز نیز این نقاشی را روی دیوار دلم
میخ زده ام !

* * *

پائیز یک شعر است !
خزانی افتاده بر روح !
روزهایش کوتاه
شب هایش بلند
مشق هایش زیبا
مداد هایش حیران
شانه هایی ایستاده بر آویختن قارمانی زیبا !
که آرام آرام
لای هر شاخه ای خم شده بر نیمه راه !
"نوایش" را با "نور" می خوانم.
باید
جای خوبی نشسته باشی
و.......چشمانت را بسته باشی
تا خوب ببینی !

***********************************************

پائیز زیباست
می گویی نه!
سر را بجنبان
..................

دیدی ؟!
دیدی زیباست؟
خنکایش ...می دود زیر چانه ات
می رود چون مار ..لای موهایت
می خزد چون جان ...بر تارو پودت
وای ی ی....که چه زیباست پائیز
چه فریباست پائیز
راستی !
هیچ دیده ای
به دختری گفته باشند......پائیز؟!
آهای پائیز.......سلام !