ma$khare

رها كن، رها كن، كه اين شعله خرد، چندان نپايد،



يكي برق سوزنده بايد،



كزين تنگنا ره گشايد؛



كران تا كران خار و خس مي زند موج !

نفس مي زند موج، ساحل نمي گيردش دست،



پس مي زند موج .



فغاني به فريادرس مي زند موج !



من آن رانده مانده بي شكيبم،



كه راهم به فريادرس بسته،



دست فغانم شكسته،



زمين زير پايم تهي مي كند جاي،



زمان در كنارم عبث مي زند موج !



نه درمن غزل مي زند بال،



نه در دل هوس مي زند موج !

قشنگی هر انتخابی ........

به نسیم خنده ای است که روی "قایقی با بادبان خوابیده" می نشیند!

آدم وقتی خودش است.......خودش هست و خودش !

وقتی خودتی ......یعنی خودتی !

اینجوری آدم....

رها است............

ول ! است

دغدغه هیچکس را ندارد

هیچکس

حتی خودش را !

و زندگی مثل "ریگ " می گذرد

یا مثل آب...چکه می کند ....

یا مثل " باران "می آید پائین ....

مثل آب در سقوط !

دل آب فرو می ریزد نه؟

خیلی جالبه !!!

دیگه خودت هستی و خودت

لازم نیست سر کسی داد بزنی یا کسی با کتاب بکوبد روی سرت !

لازم نیست مداد آبی را .....پرت کنند به تو ....و تو سرت را بدزدی که نخورد به تو

غافل از اینکه ...

سرت می خورد به " دیوار "و تو گیج می شوی ...و همه چیز را ؛هیچ چیز می بینی.

وقتی خودت هستی

حتی دروغ هایت هم ...مثل خودت تنها می شوند

خنده هایت را کسی نمی بیند جز خودت

گریه هایت خودمانی می شوند ..........

داد هایت را ...فقط گلویت می شنود

سیلی هم که بزنی به خودت ......فقط خودت را از خواب پراندی!

اماااااااااااااااااااااااااااااااا

وقتی خودت نیستی

حس هایت "توپ" می شوند

و انگار که توی زمین بازی ....راکت را می کوبند بهت و پرتت می کنند آن ور زمین !

وباز پرتت می کنند ........این ور زمین

و تو این چرخه " پرت "...

همه چیز بد می شوند با تو

حرف با حرف نمی خواند.....

حس به حس ...........رو نمی دهد

دور می شوی .....

مثل همان توپ که یه روز توی این بازی ؛ از دور خارج می شود !

و تو گم می شوی در دغدغه هایی که بچه ها برایت درست می کنند ...

چقدرررررررررررر... دلت برای خودت تنگ می شود ؛وقتی به این می رسی که باید رفت .

وقتی به این برسی که تنهایی

و قصه آن نیست که می خواستی ......

گاهی وقت ها .......آدم به هیچ گرفته می شود

نه آن هیچی که به فکرت رسید ها؛نه............

این هیچ را فقط خود آدم می تواند برای خودش "رنگ " کند...

ونقاشیش را بزند به دیوار "رنگ"شده ؛

وفکرکند .....

اوهوم م م م ..............چه رنگی !

گاهی وقت ها آدم فکر میکند خیلی به فهم "صمیمیت" ؛رسیده است

ولی می بیند.............

هاهاهاهاهاهاها..........

"صمیمی" تر از آدم هم هست

*****************************

وقتی می فهمی تو ..

تواین چرخه و دوران فهمیدن ها و بودن ها و فکر کردن ها و خیلی چیزهای دیگر..

تنها بودی و خودت نمی دانستی ....

دردهای من

جا مه نیستند

تا زتن در آورم

"چا مه و چکا مه" نیستند

تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند تازنای جان برآورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام هایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

درد می کند

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرورمن

تکیه گاه بی پنا هی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهای پوستی کجا ؟

درد دوستی کجا ؟

این سما جت عجیب

پا فشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سر نوشت

خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت نا گزیر خویش را رها کنم؟

درد

رنگ وبوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ وبوی غنچه رازبرگ های توبه توی آن

جدا کنم

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

دردهم شنفته است

پس در این میانه من

ازچه حرف می زنم؟



درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم

... دوباره دردم داره شروع میشه ... برم کمی شربت آلومینیم ام جی بخورم تا شاید بهتر بشم ....

خواهشا با اون دلای پاکنون برای بهبودیم #دعا کنید ....