امیدوارم وقتی می روم ...

کسی از من دلگیر نباشد

کسی از من زده نباشد

و نفرت ... در وجودش نبینم

اگر یک روزی #من نبودم ... آیا #دلت برام #تنگ میشه ؟؟؟

من آدم بی خدایی نیستم

با خدایی هم نیستم

بد نیستم ...........

خوب هم نیستم .........

یک چیزی هستم لای همه این چیزها

چیزهایی که هستند و نیستند !

کسی واقعا #دوستم نداره ...

و

#تنهام ......

گر اين نغمه، اين دانه اشك،



درين خاك روئيد و باليد و بشكفت،



پس از مرگ ببل، ببينيد



چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج !

رها كن ... رها كن، كه اين شعلهء خرد ... چندان نپايد،



يكي برق سوزنده بايد،



كزين تنگنا ره گشايد؛



كران تا كران خار و خس مي زند موج !

نفس مي زند موج .... ساحل نمي گيردش دست،



پس مي زند موج .



فغاني به فريادرس مي زند موج !



من آن رانده ماندهء بي شكيبم،



كه راهم به فريادرس بسته،



دست فغانم شكسته،



زمين زير پايم تهي مي كند جاي،



زمان در كنارم عبث مي زند موج !



نه درمن غزل مي زند بال،



نه در دل هوس مي زند موج !

پا شم ......بخوابم ؛ زندگی می گذرد

عین همین صداهای زیبا و غم ناک

بخزم...... پیش گرامم...............

در سیاهی شب .............

دست که می کشم بهش...................

چشمانم........بی ترس شب

خیس و نمناک می شود..........

وای ..............چقدر زیباست

.................................................

پاپس کشیدن ............ هنر می خواهد

باید .... زیبا رفت

به شکلی رفت که در یادها ماند

و زیبایی رفتن ....... همچون غروبی شگفت

در دل دشت ........

حک شود !

پا که پس می کشی .........

مثل خداوند باش ...!

می بینی چه زیبا و در یاد ماندنی .... می برد ؟ !

گفته بودی پیش از این ها : دوستی ماند به گل

دوستان را هر سخن ؛ هر کار؛ بذر افشاندن است

در ضمیر یکدیگر

باغ گل رویاندن است

گفته بودم : آب و خورشید و نسیمش .... مهر است

باغبان ؛ رنج تا گل بردمد

زندگی را چون بهشت

تازه ؛ عطر افشان و گل باران کند

گفته بودم ؛ لیک ؛ با من کس نگفت :

خاک را از یاد بردی .... خاک را

لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ

بذرهای آرزویی پاک را

آب و خورشید و نسیم و مهر را

زآنچه می بایست افزون داشتم

شور بختی بین که با آن شوق و رنج

در زمین شوره سنبل کاشتم

گل ؟

چه جای گل ؛ گیاهی برنخاست

در پی صد بار بذر افشانی ام

باغ من ؛ اینک بیابان است و من

وندر آن من مانده ام با حیرانی ام

پوزشم را می پذیری

بی گمان

عشق با این اشک ها ؛ بیگانه نیست

دوستی بذری ست ؛ اما هر دلی

در خور پروردن این دانه نیست


یادگاری دیگر از دوست ... برکشیده ازیک بقچه ای !