در گنگ ماندن ... نگرانی می آورد .

ابهام را باید زدود.

هم من ..

هم تو ..

هم ؛ همهء ما .

در گنگ بودن ؛ دوری می آورد

و ابهام ...

دورمان می سازد از هم .

پس فکرها را دوباره بشوئیم .

فکر هارا بیندازیم طشت مسی قاجاری مان ...

و خوب بشوریم

و بیاویزیم زیر تاب خورشید ....

تا نو شود از نور .

" من گنگم . پراز ابهام "

دلم سوسوی یک فانوس می خواهد

گاهی آدم می شود یک برگ درخت

بریده از شاخه ...

سرگردان ...

به گیج می ماند

و منگ می زند !

مواج ... آرام ... کمی به راست .. یه کم چپ ... آرام آرام ... گاهی یه نیم دور به چپ ... گاهی دو دور راست ... وآرام آرام می نشیند روی خاک

روی گلی ... روی آب نرمی ... درون حوض آبی حیاط ... زیر درخت

از آن بالا می آید

مواج ... آرام ...کمی به راست ...یه کم چپ ... آرام آرام .... گاهی یه نیم دور به چپ ... گاهی دو دور راست ... وآرام آرام می نشیند روی خاک

روی گلی...

روی آب نرمی ...

درون حوض آبی حیاط ...

زیر درخت

شاید ... خیابان رفتم و برنگشتم

شاید به شایدی رفتم ... بی دغدغه

شاید ... هیچ وقت نشد برگشت

شاید باید خودرا نیز از یاد برد

شاید .... زیبایی را باید خاک کرد

و خاک را به توبره کشید از درد

دلم برای آن روزها تنگ شد .

امروز خیلی تنها هستم

تنهاتر از همیشه .

هیچ شکایتی هم ندارم .....

که این سرنوشت من است .

گرچه زیاد به اینکه می گویند سرنوشت ؛ اعتقادی ندارم ؛ ولی آدم ها

.. برای زود فراموش کردن ... دوست دارند جایی بخزند و پنهان شوند و من

"پوستین سرنوشت " را پیدا کردم .

روزگار هرچه که باشد ... باشد .

این روزگار هم ؛ دیر یا زود تمام خواهد شد .

مثل تمام داستان ها و قصه ها یی که پیش از من بودند و بعد از من خواهند

بود .

"همه چیز تلخ بود " لازم بود نوشته بشود و بعد پاک شود .

پس نوشتم و پاکش کردم .

خیلی چیزها ... را باید نگفت .

بی خیال

فانوسم کو ؟

...............................

میخواهم پی, فانوس روم بالای کوه ...

لب صخره ...

پای عشق .

غرو ب ... چه دلگیر است .

خورشید ؛ چه دردی کشید از یک روز فداکاری .

اکنون ... شب, ماه است .

ماه است و دنیایی پر از ستاره .

میز نم کنار ....

تماشا می نشینم ...