+++

بازنشر شد

دیگــــــــه طــــاقـــت نیـــاوردم نظــــر نـــــدم .. نوشتــــــه هاتــــــون فوق العـــــاده
هستــــــــند . بــــــــله همیــــــشه میخونــــــــــــم ..

نگذار حجم بودن هایت سرما بخورد ..

وقتش که برسد
از پشت پلک هایت واژه ها را بیرون خواهم کشید
تمام عروسک های خواهرم را به آغوش خواهم کشید
زلف هایش را پریشان تر از خواب های مدام خواهم کرد
وقتش که برسد
با تار/یکی
زلف هایت
این واژه ها را سلاخی خواهم کرد

هنوز جایی برای درد

و حنجره ای برای بی هجایی هایم

در گرگ و میش چشمانت نهفته

و از تو فقط

عکسی با سرمه ای از غم

در گوشه اطاقی که دریچه تجربه من بود

جای مانده است

حسرتی خاموش

که اکنون به شعری سرکش تبدیل گشته

فسقی جاوید

که در انزوا مرا به سوگت نشانده است

و من ، هم آواز با صدای این دیوار های آواره

فریاد می زنم

فریادی که از نیاز ارضا نشده بر می خیزد

نیازی که از بی قفسی

چشم انتظار نگاه های بی کلامت می گردد

و دروازه های شکسته

پشت مردمکانت

ایمن می شود

نوار زخم را بر این واژه های دست و پا گیر می بندم

جنون را سرکوب می کنم

و همچون کولیان

بر غریب دیرینه

چشم می بندم

حالا چی تلاوت می فرمایی

تنه میزنند و زمین میخوری ، سر زانوهامون خاکیه ، نه از تسلیم ، نه از التماس ، از تنه هایی که زمین رو به خوردمون داد . . .