delshekaste
دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمیارزد /به می بفروش دلق ما کز این بهتر نمیارزد
delshekaste
تا توانی ساده و یکرنگ باش / قالی از صد رنگ بودن زیر پا افتاده است
delshekaste
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی /به پیام آشنایی بنوازد آشنا را
delshekaste
دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم /لیکن از لطف لبت صورت جان می بستم
رستاک
فقط در حد يک لبخند لبتو قسمت من کن اگه خورشيد من نيستي بيا و شمعو روشن کن
رستاک
هر چه بغضت بزرگتر بهانه ی ترکیدنش کوچک تر . . .
delshekaste
هر کس به طریقی دل ما میشکند// بیگانه جدا ,دوست جدا میشکند// بیگانه اگر میشکند حرفی نیست// من در عجبم دوست چرا میشکند
delshekaste
می نوش كه عمر جاودانی اینست، // خود حاصلت از دور جوانی اینست، // هنگام گل و مل است و یاران سر مست، // خوش باش دمی، كه زندگانی اینست. // خیام
delshekaste
ترسم که نمانم من از این رنج دریغا // کاندر دل من حسرت روی تو بماند
delshekaste
دردایره قسمت ما نقطه تسلیمیم // حکم آنچه تو فرمایی لطف آنچه تو بنمایی
delshekaste
ای چشم تو از هر چه غزل گیراتر// لبخند تو از خنده ی گل زیباتر
delshekaste
دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم// لیكن از لطف لبت صورت جان میبستم
delshekaste
قومی متفکرند اندر ره دین // قومی به گمان فتاده در راه یقین // می ترسم از آنکه بانگ آید روزی // کای بی خبران راه نه آن است و نه این