دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

دل فارغ ز درد عشق، دل نیست
تن بی‌درد دل جز آب و گل نیست

ز عالم روی آور در غم عشق!
که باشد عالمی خوش، عالم عشق


غم عشق از دل کس کم مبادا !
دل بی‌عشق در عالم مبادا !

فلک سرگشته از سودای عشق است
جهان پر فتنه از غوغای عشق است

اسیر عشق شو! کازاد باشی
غمش بر سینه نه! تا شاد باشی

ز یاد عشق، عاشق تازگی یافت
ز ذکر او، بلند آوازگی یافت

اگر مجنون نه می زین جام خوردی،
که او را در دو عالم نام بردی؟

هزاران عاقل و فرزانه رفتند
ولی از عاشقی بیگانه رفتند

نه نامی ماند از ایشان ، نی نشانی
نه در دست زمانه، داستانی

بسا مرغان خوش‌پیکر که هستند
که خلق از ذکر ایشان لب ببستند

چو اهل دل ز عشق افسانه گویند
حدیث بلبل و پروانه گویند

به گیتی گرچه صدکار، آزمایی
همین عشقت دهد از خود رهایی

بحمد الله که تا بودم درین دیر
به راه عاشقی بودم سبک سیر

به پیری و جوانی نیست چون عشق
دمد بر من دمادم این فسون عشق

که: «جامی» چون شدی در عاشقی پیر،
سبک‌روحی کن و در عاشقی میر !

بنه در عشقبازی داستانی!
که باشد از تو در عالم نشانی

بکش نقشی ز کِلک(=قلم) نکته‌زایت!
که چون از جا روی مانده به جایت

جامی

✔ سلام برشما ...

فلک زین کجروی هایت نمی گویم که برگردی ,
شبِ وصل است خواهم اندکی آهسته تر گردی !

ز مهتاب رُخش ویرانه ی من روشن است امشب
اگر وقت طلوعت آید ای خورشید ، برگردی


پس از عمریست امشب کوکب اقبال من طالع
تو را ای شب نمی خواهم به وقت خود سحر گردی !

عجب نبود که جز روز قیامت پرده نگشایی
که ای صبح سعادت از شب من با خبر گردی

تو ای اختر شناس امشب توانی گفت گردون را
که بهرِ خاطرم بر عکس شب های دگر گردی

مها امشب به جانان دردِ دل دارم میا بیرون !
که می ترسم خدنگ آه فیضی را سپر گردی !

فیضی دکنی

زینب زینب زینب شمشیر دو پهلو دان برنده بیان زینب
زینب زینب زینب قارداش باشونین اوستونده زولفی آراران زینب
زینب زینب زینب صحرای مصیبت ده غمنن قوجالان زینب
زینب زینب زینب قارداش باشونین قانی زولفینده حنا زینب
زینب زینب زینب پیمان حَقَ مظهر قرآنه او لان یاور

زینب زینب زینب حجب و ادبه مظهر شأن و شرف منبر
زینب زینب زینب دائم گوزی قان یاشلی باشینده قارا معجر
زینب زینب زینب زهراسی اولن گوندن آماج بلا زینب
زینب زینب زینب تعبیر رسا زینب تسبیح خدا زینب
زینب زینب زینب محراب عبادت ده تفسیر دعا زینب
زینب زینب زینب پروندۀ خونین شاه شهدا زینب
زینب زینب زینب محکم سوزی اوستونده مردانه دوران زینب
زینب زینب زینب کاخ ستم و ظلمی قل باغلی یخان زینب
زینب زینب زینب چوخ قمچی دگن باشی محمل ده یاران زینب
زینب زینب زینب یولّاردا پرستاری حبُ الاُسرا زینب
زینب زینب زینب سر قافله نهضت اوز نهضتنه قیمت
زینب زینب زینب اولّ ده گورن عزت آخرده چکن ذلت
زینب زینب زینب آغلار گزی غربتده قارداشلارونا حسرت
زینب زینب زینب جان سینه ده سوئلرده وای بخته قرا زینب
زینب زینب زینب هم نایب زهرایه هم دیننه پیرایه
زینب زینب زینب آقزوندا شیرین سوزلر غمنن دولانان وایه
زینب زینب زینب ایستکلی رقیه یینن قبری اولان همسایه
زینب زینب زینب هیچ گور میین عمرینده بیر لحظه صفا
زینب زینب زینب زینب جان نقدنه دین اوسته ارزان ورن زینب
زینب زینب زینب غربت ده اولن یالقوز محتاج کفن زینب
زینب زینب زینب کنز حیا زینب کان وفا زینب
زینب زینب زینب درد آشینا زینب غرق بلا زینب
غم قهرمانی زهرا نیشانی ای روح با ایمان جانیم سنه قوربان

خونه نیست وگرنه اصلا تو اتاقشم نمیرفتم!
هیچی بیکارم!
تو چی کار میکنی؟ راستی twiliight اومد رو پرده!!

اگر صاف باشى
نيازى به دوستت دارم و اتو نيست

بخار حادثه از چشمها بلند ميشود
كسى سرت را از روى هره پنجره برمیدارد
مىبرد بدهد به خاك
و گلها آرام و بىحركت تخم ريزى تو را میمكند
و بعد رنگارنگ از يقه ات بيرون مىريزند
میريزند روى تابوت
اگر صاف باشى و دهنت را گره بزنى به چمن
به جهنم نمیروى بسوزى
میروى هيزم ببرى كه توى اجاق زنان بريزى
زنانى كه از جنس شق و رق خالى هوا هستند
و بوى پياز داغ و غيبت مىدهند
و تو فرق دارى
فرق سفيد سرت را بوسيده ام وقتى خواب چشمهايت را دزديده بود
و لباس من ايستاده بود كه خالىام را نشانت بدهد
و اينكه چقدر حرف مىشود زد
وقتى كه عشق را اتو مىكنى
و همه حواست به اين است كه گردنش را كبود نكنى

محمد داداش زاده (ساسان

سلام

سلام

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ُ

تو را

با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم !

تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزو هایت دعا کردم !

پس از یک جست و جوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ُ

با حسرت ُ جدا کردم ...

وتو ...

در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی ...!

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم ...

همین بود آخرین حرفت .!

و من..

ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از

جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم

نمی دانم چرا رفتی ؟ ... نمی دانم !

شاید خطا کردم !

و تو ...

بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ُ نمی دانم کجا ؟ تا کی ؟ برای چه ؟

ولی رفتی ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید ...

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت ...

و بعد از رفتنت ... رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد .

وگنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت ُ

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد !

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد کس ندانست تو نام مرا از یاد خواهی برد !

و بعد از اینهمه طوفان و وهم و پرسش و تردید



و من در اوج پاییزی ترین حالت یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا....؟!

شاید به رسم عادت پروانگیمان بازُ

برای شادی و خوشبختی و باغ قشنگ آرزو هایت

دعا کردم ...



فروغ فرخ زاد

نور سحر گاهی دهد، فیضی که می خواهی دهد
با مَسکَنَت، شاهی دهد، سلطانِ درویشم کند

سوزد مرا، سازد مرا، در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا، بیگانه از خویشم کند

بستاند آن سرو سهی، سودای هستی از «رهی»
یغما کند اندیشه را، دور از بداندیشم کند