دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

با دستای فقیر،
با چشمای محروم،
با پاهای خسته،
یه مرد بود، یه مرد!

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور
پدر را بازپرس آخر کجا شد مهر فرزندی

جهان پیر رعنا را ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی در او همت چه می‌بندی

همایی چون تو عالی قدر حرص استخوان تا کی
دریغ آن سایه همت که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

سلام بر شما

می كنم گريه من ِ سوخته تا خنده زنَد
گل روی تو در آيينۀ بارانی من

بی قرار آمدی و رفت قرارم از دست
بنشين تا بنشيند دل توفانی من

آفتابی شدی و يكسره آبم كردی
شد حرير نگهت جامۀ عريانی من

بشكن ای بغض وُ فرو ريز كه در خانۀ دل
می زند شعله به جان، آتش پنهانی من

هر چه گفتند و بگويند به پايان نرسد
قصۀ زلف تو و شرح پريشانی من

... نصرالله مردانی ...

سلام.......

ز عطر حور بهشت آن نفس برآید بوی
که خاک میکدۀ ما عبیرِ جیب* کند

چنان زند ره اسلام غمزۀ ساقی
که اجتناب ز صهبا* مگر صهیب* کند

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است
مباد آن که در این نکته شک و ریب* کند

شبان وادی ایمن* گهی رسد به مراد
که چند سال به جان خدمت شعیب* کند

ز دیده خون بچکاند فسانۀ حافظ
چو یاد وقت زمان شباب و شیب* کند

...

جیب= گریبان
صهبا= باده
صهیب= مقصود ابویحیی صهیب بن سنان الرومی از صحابی پیامبر (ص) میباشد.
ریب= شک و تردید
ایمن= جانب راست، افعل وصفی از یمن؛ وادی ایمن "بیابانی که در آنجا ندای حق به حضرت موسی (ع) رسید.
شعیب= نام پیغمبر و پدر زن موسی (ع) که خطیب الانبیاء لقب اوست.
شیب= پیری

سلام دنیا خوبی عزیز ¿

بندر همیشه لهجه اش گرم و صمیمی نیست
باید سکوت سرد سرما را بلد باشی

یعنی که بعد از آنهمه دلدادگی باید
نامهربانی های دنیا را بلد باشی

شاید خودت را خواستی یک روز برگردی
باید مسیر کودکی ها را بلد باشی

یعنی بدانی " مرد در باران " کجا می رفت
یا لااقل تا " آب - بابا " را بلد باشی

حتی اگر آیینه باشی، پیش این مردم
باید زبان تند حاشا را بلد باشی

وقتی که حتی از دل و جان دوستش داری
باید هزار آیا و اما را بلد باشی

من ساده ام نه؟ ساده یعنی چه؟... نمی دانم
اما تو باید سادگی ها را بلد باشی

یعنی ببینی و نبینی!...بشنوی اما...
یعنی... زبان اهل دنیا را بلد باشی

... حسین بهرامیان ...

سلام علي باباي عزيز

حرفی نمانده است ولی محض یک حضور
فریادهای بی دهنت را بمن بده

مُردن مرا نشانۀ تلخی ست، بعد از این
نام قشنگ زیستنت را بمن بده

ای مثل صبح آمده از لمس آفتاب
من سردم است، پیرهنت را بمن بده

... بهمن ساکی ...

افسرده؛ سر به سینه ی من بر نهاد و خواند
با آتشین دمی که دم اشک و ناله بود:

«هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید
در رهگذار باد، نگهبان لاله بود»

اشک از رُخش ستردم و گفتم که بی گمان
بالین عشق ما، دم مرگ ست و رستخیز:

«من در وفای عهد، چنان کند نیستم
کز دامن تو دست بدارم به تیغ تیز»

نالید زار و گفت «فریدون» وفا خوش ست
آوخ که نیست در تو و نیک ست روشنم:

«دردی ست بر دلم که گر از پیش آب چشم
بردارم آستین، برود تا به دامنم»

در چشم کهربایی و خیره از امید
گفتم که ای امید دل غم پرست من

بگشای راز و خاطر نازک، گران مدار
باشد که این گره بگشاید به دست من

لرزید و گفت آنچه منش جویم ای دریغ !
خندان گلی بُوَد که درین شوره زار نیست

نقش وفا و مهر به دیباچه ی حیات
زیباست لیک در دل کس پایدار نیست

در هیچ سینه نیست دلی گرم و استوار
کز دور روزگار نبیند تزلزلی

«بالای خاک، هیچ عمارت نکرده اند
کز وی به دیر و زود نباشد تحولی»

عشق تو نیز با همه سوگند و اشتیاق
گرم ست، لیک جز هوسی کودکانه نیست

با من بمیر، زانکه به جز در پناه مرگ
جاوید، عشق هیچکسی در زمانه نیست!

... فریدون توللی ...

سلام بر فردایی دیگر

با ضعف و ناتواني همچون نسيم خوش باش
بيماري اندر اين ره بهتر ز تندرستي

در مذهب طريقت خامي نشان كفر است
آري نشان دولت چالاكي است و چستي

تا فضل و عقل بيني بي معرفت نشيني
يك نكته‌ات بگويم خود را مبين كه رستي

در آستان جانان از آسمان مينديش
كز اوج سربلندي افتي به خاك پستي

خار ار چه جان بكاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخي مي در جنب ذوق مستي

صوفي پياله پيما حافظ قرابه پرهيز
اي كوته آستينان تا كي دراز دستي؟