دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

به آسانی، مرا از من ربودی
درون كوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانی ام سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است، اما ... نوشداروست!

... فریدون مشیری ...

سرنوشت من و دل بی سر و سامانی بود
به قضا و قدَر اینجا بگذارید مرا

عاقلان راه سلامت به شما ارزانی
منکه مجنونم و رسوا بگذارید مرا

خسته و کوفته از شور و شر زندگیم
یکدم آسوده ز غوغا بگذارید مرا

تلخکامم که به غمخواری من بنشینید
شاد از آنم که به غمها بگذارید مرا

دل دیوانه عاشق نشود پند پذیر
بهتر آنست به خود وا بگذارید مرا

... اطهری کرمانی ...

از گندم خال تو به جز فتنه ندیدیم
شیطان جنان است ، به شیطان چه توان کرد ؟

با هجر و تهی دستی و بیماری غربت
جز ریختن اشک به دامان چه توان کرد ؟

جمعند می و مطرب و ساقی همه اما
با دوری از آن زلف پریشان چه توان کرد ؟

زود است که بنیاد مرا بر کَند از بیخ
با جوشش این دیدهِ گریان چه توان کرد ؟

( لاهوتی ) ما ره به در یار ندارد
چون نیست هوا دار رقیبان چه توان کرد ؟

... ابوالقاسم لاهوتی ...

چون دیده برفت توتیای تو چه سود
چون دل همه گشت خون، وفای تو چه سود

چون جان و جگر سوخت تمام از غم تو
آنگاه، سخنان جانفزای تو چه سود ؟ ...

... مولانا / دیوان شمس ...

قصه شيرين عشقم رفت از خاطر ولي
كوهي از اندوه و ناكامي به فرهادم رسيد

مثل شمعي محتضر آماج تاريكي شدم
تير آخر بر جگر از چلة بادم رسيد

شب خرابم كرد اما چشم‌هاي روشنت
بارديگر هم به داد ظلمت‌آبادم رسيد

سرخوشم با اين همه زيرا كه ميراث جنون
نسل اندر نسل از آباء و اجدادم رسيدم

هيچ كس داد من از فرياد جان‌فرسا نداد
عاقبت خاموشي مطلق به فريادم رسيد

... سید حسن حسینی ...

در حریمِ "عشق" نتوان زد دم از گفت و شنید
زان که آن جا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

بر بساطِ نکته دانان خودفروشی شرط نیست
یا سخن دانسته گو، ای مردِ عاقل، یا خموش

ساقیا می ده که رندی‌هایِ حافظ فهم کرد
آصفِ صاحب قِرانِ* جرم بخشِ عیب پوش
...

[صاحب قِران: آنکه در وقت تولدش زهره و مشتری دو اختر سعد را در یک برج اجتماع باشد،
مجازاً معنی وصفی دارد: یگانۀ روزگار و بزرگ عصر]