دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

ostad az in ke be yadam hastin mamnunam khaili khubin

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینه ی نامحرم زد

دیگران قرعه ی قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیده ی ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقه ی آن زلف خم اندر خم زد

«حافظ» آن روز طربنامه ی عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

حافظ

سلام علی بابای عزیزم

این کیست این، این کیست این، این یوسف ثانی است این
خضر است و الیاس این مگر؟ یا آب حیوانی است این

این باغ روحانی است این، یا بزم یزدانی است این
سرمه سپاهانی است این یا نور سبحانی است این

این جان جان افزاست این، یا جنت المأواست این
ساقی خوب ماست این، یا باده ی جانی است این

تنگ شکر را ماند این، سودای سر را ماند این
این سیم و زر را ماند این، شادی و آسانی است این

امروز مستیم ای پدر توبه شکستیم ای پدر
از قحط رستیم ای پدر امسال ارزانی است این

ای مطرب داوود دم آتش بزن در رخت غم
بردار بانگ زیر و بم هنگام سرخوانی است این

مست و پریشان تو ام موقوف فرمان تو ام
اسحاق قربان توام کاین عید قربانی است این

رستم من از خوف و رجا عشق از کجا؟ خوف از کجا؟
ای خاک بر شرم و حیا هنگام پیشانی است این

گل‌های سرخ و زرد بین آشوب ورداورد بین
در قعر دریا گرد بین موسی عمرانی است این

هر جسم را جان می کند جان را خدادان می کند
داد سلیمان می کند یا حکم دیوانی است این

ای عشق قلماشیت گو از عیش و خوش باشیت گو
کس می نداند حرف تو گویی که سریانی است این

خورشید رخشان می رسد مست و خرامان می رسد
با گوی و چوگان می رسد سلطان میدانی است این

هر جا یکی گویی بود در حکم چوگان می دود
چون گوی شو بی‌دست و پا هنگام وحدانی است این

گویی شوی بی‌دست و پا چوگان او پایت شود
در پیش سلطان می دوی کاین سیر ربانی است این

آن آب بازآمد به جو بر سنگ زن اکنون سبو
سجده کن و چیزی مگو کاین سر ربانی است این

بسم الله ای روح البقاء، بسم الله ای شیرین لقاء
بسم الله ای شمس الضحی، بسم الله ای عین الیقین

تا صورت پیوند جهان بود، علی بود

تا نقش زمین بود و زمان بود، علی بود


شاهی که ولی بود و وصی بود، علی بود

سلطان سخا و کرم و جود، علی بود


هم آدم و شیث و هم الیاس

هم صالح پیغمبر و داوود، علی بود


هم موسی و هم عیسی و هم خضر و هم ایوب

هم یوسف و هم یونس و هم هود، علی بود


مسجود ملائک که شد آدم، ز علی شد

آدم چو یکی قبله مسجود، علی بود


هم اول و هم آخر و هم ظاهر و باطن

هم عابد و هم معبد و معبود، علی بود


آن لحمک لحمی بشنو تا که بدانی

آن یار که او نقش نبی بود، علی بود


موسی و عصا و ید بیضا و نبوت

در مصر به فرعون که بنمود، علی بود


چندان که در آفاق نظر کردم و دیدم

ازروی یقین در همه موجود، علی بود


آن شاه سر افراز که اندر شب معراج

با احمد مختار یکی بود، علی بود


آن کاشف قرآن که خدا در همه قرآن

کردش صفت عصمت و بستود، علی بود

✔ سلام برشما ::: -( احمد عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( ایرانین عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( آرمان عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( امیرحسین عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( محمدرضای عزیز )-