دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

موسیقی سنتی
آهنگساز:محمد جواد ضرابیان
دستگاه : شور
شاعر : حسین منزوی
خواننده: هادی حسینی

یک بار دیگر عشق یک بار دیگر تو
شور مجدد تو شوق مکرر تو
ای ذات معناها پنهان و پیداها
جان مجسم تو روح مصور تو
هم می نویسی و هم می نویسانی
ای نامه و خانه ای شعر و دفتر تو...

موسیقی سنتی
آهنگساز:محمدجواد ضرابیان
خواننده:همایون شجریان

ای سینه امشب از غمش فریاد کن فریاد کن
وی دیده اندر ماتمش بیداد کن بیداد کن
ای پنجه بر در سینه را دل را ازو بیرون بکش
این صید در خون غرقه را آزاد کن آزاد کن
ای عشق غمگین خاطرم در دل بیافکن آذرم
ویرانه ام را از کرم آباد کن آباد کن...

سگی نزد شیر آمد و گفت:
بامن کشتی بگیر
شیر سر باز زد
سگ گفت: نزد تمام سگان خواهم گفت
شیر از مقابله با من می هراسد
شیر گفت :
سرزنش سگان را خوشتر دارم از اینکه شیران مرا شماتت کنند ،
که با سگی کشتی گرفته ام ... !

ممنونم علی
لطف کردی

موسيقي سنتي (بي کلام)
آهنگساز:ابوالحسن صبا
نوازنده سه تار:مسعود شعاری
تنبک:محمد محسن زاده
نام آلبوم:کاروان صبا

موسیقی سنتی ایران
آهنگساز:طهمورث پورناظری
خواننده:علیرضا قربانی

ای قطره های باران با جوی ها بگویید
کان رهرو غم آلود زین رهگذر کجا رفت
ای رودهای سرکش کآشفته و سبک پو
آغوش می گشایید دریای بی کران را
آنجا که بی نهایت در بی کران غنوده است
از موج ها بجویید آن راز جاودان را...

جوانی پاکباز پاکرو بود……………………..................…که با پاکیزه رویی در کرو بود
چنین خواندم که در دریای اعظم……...................……به گردابی درافتادند با هم
چو ملاح آمدش تا دست گیرد…………...................…..مبادا کاندر آن حالت بمیرد
همی گفت از میان موج و تشویر…….................…..مرا بگذار و دست یار من گیر
در این گفتن جهان بر وی بر آشفت……..شنیدندش که جان می داد و می گفت:
حدیث عشق از آن بطال منیوش……............…..که در سختی کند یاری فراموش
چنین کردند یاران، زندگانی…………....................…….ز کار افتاده بشنو تا بدانی
که سعدی راه و رسم عشقبازی…....................……چنان داند که در بغداد تازی
اگر مجنون لیلی زنده گشتی………............…..حدیث عشق از این دفتر نبشتی

سعدی

ســـــلام : )

ااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااایولا

سلام,
@عدس پلو !(خندون دنبالر)

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند

دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوس
گفت که این سیاه کج گوش به من نمی‌کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او
زان سفر دراز خود عزم وطن نمی‌کند

پیش کمان ابرویش لابه همی‌کنم ولی
گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب
کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند

چون ز نسیم می‌شود زلف بنفشه پُر شکن
وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی‌کند

دل به امید روی او همدم «جان» نمی‌شود
جان به هوای کوی او خدمت «تن» نمی‌کند

ساقی سیم ساق من گر همه درد می‌دهد
کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند؟

دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر
بی مدد سرشک من دُر عدن نمی‌کند

کشته ی غمزه ی تو شد «حافظ» ناشنیده پند
تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی‌کند

حافظ