دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلام به دست و روی نشستت

…
دست ، گنجينه مهر و هنر است:
خواه بر پرده ساز ،
خواه در گردن دوست ،
خواه بر چهره نقش ،
خواه بر دنده چرخ ،
خواه بر دسته داس ،
خواه در ياري نابينايی ،
خواه در ساختن فردايی
آنچه آتش به دلم مي زند ، اينك ، هر دم
سرنوشت بشرست ،
داده با تلخی غم های دگر دست به هم
بار اين درد و دريغ است كه ما
تيرهامان به هدف نيك رسيده است ، ولی

به تیر غمزه میتازد خیالِ مستِ جادویت
به تاراجِ امانِ دل, چو تُرک تکسوار امشب
به داغ هجرت ای جان لاله سان تنهای تنهایم
به دامان کویر غم نشسته داغدار امشب
به گریه عقدۀ دل می گشایم لیک خاموشم
که چون شمع شب افروزم به چشم اشکبار امشب
بیا کز اشکِ گوهرزا نثارِ مَقدمَت سازم
هزاران گوهر رخشا و در شاهوار امشب
شرابِ لعل میگونت حیات جاودان بخشد
خدا را ساغری ده زان شرابِ خوشگوار امشب
توئی دار و ندارِ من, بیا ای جان به قربانت
که با یادت بریدم از خود و دار و ندار امشب
دمی شد همدمِ یادت دلِ غمگین و ناشادم
فتادم در خزانِ گل به آغوش بهار امشب
بنازم همت والای لُقمانِ سرخسی را
که با یادش سرودم این غزل را یادگار امشب
جمالِ جلوۀ حُسنش چو مهر نور بخش آمد
کزو شد { آشنا } را روزِ روشن آشگار امشب

حسین محمدی { آشنا }

هوس در بناگوشِ تو دارد دل من
قطرهٔ اشگ از آنست چو دردانه مرا

دولتی یابم اگر در نظر شمع رخت
کُشته و سوخته یابند چو پروانه مرا

درد سر میدهد این واعظ و می پندارد
کالتفاتست بدان بیهده افسانه مرا

چاره آنست که دیوانگیی پیش آرم
تا فراموش کند واعظ فرزانه مرا !

از میِ مِهر تو تا مست شدم همچو عبید
نیست دیگر هوس ساغر و پیمانه مرا !

عبید زاکانی