دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

این روزها
مدام در من عقب می ماند
ساعت
با آن عقربه های زشت و تهوع آورش
من هراس دارم از _هرگز _ نرسیدن
...حتی اگر این قطار
یقین بداند
_هیچگاه_ از شهر تو عبور نخواهد کرد ... !

نه جسارتِ ابراهیم در من است
که اسماعیلم را به قربانگاه ببرم
و نه صبوری ایوب
که یوسفم را چشم انتظار بنشینم
و نه شانس محمد
که آیه هایِ عشق بر من ببارد,
نمی دانم از چه روست
که این همه آیه بر من نازل می شود
تا به قربانگاه ببرم صبری را که
برایِ آمدنت پیشه کرده بودم ... !

زبانم چه الکن شده است این روزها
وقتی نگاهت می کنم
هزار حافظ و سعدی در من
غزل می سرایند
و سکوتم
...دیوانی می شود
پر از شعرهایِ مفاخر
و من چه خوشبختم
آنگاه که تمام شاعران
برایِ دلِ من شعر می سرایند ... !

تو را در قابِ کدام سپیدیِ این زمستانِ سیاه
به تصویر کشیده اند
که نه محو میشوی و نه نمایان
سپیدی ات روشنیِ برف را به سخره گرفته است
آن چنان که گرمیِ وجودت ,
زمستان را
ای از نسلِ آفتاب و آئینه...

آفتاب را به آسمان دوخته ام
زمستان را برایِ رفتنش قسم داده ام
بلکه از بهار
شکفتنت را به تماشا بنشینم
ای در من
اشتیاقِ شکوفائیِ
هزار آرزویِ بر خواب رفته...

به هر دری که زدم٬

سری شکسته شد!!!!!!!

به هر جا که سر زدم٬

دری بسته شد!!!!!!!!!

نه دگر٬در زنم به سری

نه دگر سر زنم به دری

که روح در به درم٬....

از سر و در زدن ٬خسته شد..!

*کارو

مرگ را بگویید کسی اینجا به انتظار ایستاده
مرگ را بگویید
من هستم
کسی که میعاد گاه را ترک نکرده است

من از خورشید آموخته ام
سوختن و تکرار را
در آب دیدم خداوند هست
من خداوند را فهمیده ام

چشمانم از آسمان بارانی ترند
اما گلویم هنوز سکوت می نوشد

من بغض خواهم کرد
اما
اشک نخواهم ریخت

دار تنهایی من رنگین است
آن قدر رنگ وا رنگ که نخواهی دانست

من در کجای این همه زشتی نشسته ام

تاریک تر از شب و شکسته تر از پیری

تنها تر از خداوند حتی هستم

نیرنگ چشمانت مرا شکست
صدایی نخواهی شنید هیچ گاه
اما
بدان همین که من
شکسته ام

یک سقف پا برجا
محکم تر از آهن
سقفی که تن پوش هراس ما باشه
تو سردی شبها لباس ما باشه
سقفی اندازه ی قلب من و تو
واسه لمس تپش دلواپسی
برای شرم لطیف اینه ها
واسه پیچیدن بوی اطلسی
زیر این سقف با تو از گل
از شب و ستاره می گم
از تو و از خواستن تو
میگم و دوباره می گم
زندگیمو زیر این سقف
با تو اندازه می گیرم
گم می شم تو معنی تو
معنی تازه می گیرم
سقفمون ، افسوس و افسوس
تن ابر آسمونه
یه افق ، یه بی نهایت
کمترین فاصلمونه
تو فکر یه سقفم
یک سقف رؤیایی
سقفی برای ما
حتی مقوایی
تو فکر یک سقفم
یک سقف بی روزن
سقفی برای عشق
برای تو با من
زیر این سقف اگه باشه
می پیچه عطر تن تو
لختی پنجره هاشو
می پوشونه پیرهن تو
زیر این سقف
خوبه عطر خود فراموشی بپاشیم
آخر قصه بخوابیم ، اول ترانه پاشیم
تو فکر یک سقفم

شب است..!

شبی آرام و باران خورده و تاریک

کنار شهر بی غم.خفته غمگین کلبه ای مهجور

فغان های سگی ولگرد میآید به گوش از دور

به کرداری که گوئی میشود نزدیک

درون کومه ای کز سقف پیرش میتراود گاه و بیگه قطره هائی زرد

زنی با کودکش خوابیده در آرامشی دلخواه

دود بر چهره او گاه لبخندی

که گوید داستان از باغ رویای خوشایندی

نشسته شوهرش بیدار٫میگوید به خود در ساکت بی درد:

"گذشت امروز٬فردا را چه باید کرد"

*اخوان ثالث

هر چه می گردم
پیدا نمی شوند
دفتر ِ شعرهایم را می گویم
گم اش کردم !!
درست از آن روزی که رو به رویم نشستی و چشم در چشم ِ من از رفتن گفتی !!
بیا و یک بار دیگر نگاهم کن
شاید
در چشمان ِ تو جا گذاشته باشم اش ... !

علیرضا باقی