دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

از دل چقدر لاله ی تر در بیاورم
یا کاسه کاسه خون جگر در بیاورم

چون شانه دست در سر زلف تو می زنم
کز راز و رمز موی تو سر در بیاورم

من خواب دیده ام که تو از راه می رسی
چیزی نمانده است که پر در بیاورم

من چارده شب است به این برکه خیره ام
شاید از آب قرص قمر در بیاورم

در من سرک نمی کشی ای روشنای ناب
خود را مگر به شکل سحر در بیاورم

من شاعر دو چشم توام ، قصد کرده ام
از چنگ شاه کیسه ی زر در بیاورم

ای کاج سالخورده ی زخمی به من بگو
از پیکرت چقدر تبر در بیاورم؟

... سعید بیابانکی ...

از باغ تمنا كه دورنگي ثمر اوست
چون بوي گل آهسته پريديم و گذشتيم

هر بوالهوسي دامني از غنچه گل چيد
ما دامن از اين طايفه چيديم و گذشتيم

در پرده آن نور كه پيدا و نهان است
پيدا و نهان همه ديديم و گذشتيم

در باديه گاهي كه رسيديم به مجذوب
هويي به هم از دور كشيديم و گذشتيم

... مجذوب تبریزی ...

بگذار زمان روی زمين بند نباشد
حافظ پی اعطای سمرقند نباشد

بگذاركه ابليس دراين معركه يک بار
مطرود ز درگاه خداوند نباشد

بگذار گناه هوس آدم و حوّا
بر گردن آن سيب كه چيدند نباشد

مجنون به بيابان زد و ليلا...ولی ای كاش
اين قصه همان قصه كه گفتند نباشد

ای كاش عذاب نرسيدن به نگاهت
آن وعده ی ناديده كه دادند نباشد

يک بار تو درقصه ی پرپيچ و خم ما
آن كس كه مسافر شد و دل كند نباشد

آشوب،همان حس غريبي ست كه دارم
وقتی كه به لب های تو لبخند نباشد

درتک تک رگهای تنم عشق تو جاريست
در تک تک رگهای تو هر چند نباشد

من می روم و هيچ مهم نيست كه يک عمر
زنجير نگاه تو كه پابند نباشد

وقتی كه قرار است كنار تو نباشم
بگذار زمان روی زمين بند نباشد

... رویا باقری ...

بخت ار مدد نماید از زلف سر بلندش
بندی به پا توان زد «صبر» گریز پا را

گر سوزن جفایت خون مرا بریزد
نتوان ز دست دادن سر رشته ی وفا را

... فروغی بسطامی ...

سلام

بی تو ای آينه پيكر ز جهان بيزارم
بی تو ماتم زده ام، خسته دلم، بيمارم

بی تو تنها ترم از قلۀ غمناك كبود
بی تو خاموش تر از شام سياه تارم

بی تو بی عشق تو ای باغ شكوفان بهشت
شاخ خشكيدۀ بی برگ تهی از بارم

بی تو بی عشق تو دل مرده تر از مردابم
بی تو بی عشق تو سرگشته تر از پرگارم

بی تو بی تابم و بی خوابم و بی آرامم
بی تو بی عشقم و بی بارم و بی غمخوارم

بی تو ای چشمۀ شادی ز غمت لبريزم
بی تو ای خوشۀ اميد ز خود بيزارم

بی تو بر آب بُوَد زندگی من چو حباب
بی تو بر باد بُوَد هستی حسرتبارم

بی تو ای زنبق خندان بهاران چه كنم؟
بی تو آخر تو بگو من به كجا رو آرم؟