دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

من خود شکسته بودم از لشکر غم تو
این حمله بین که هجرت آورد بر شکسته

وز طعنه‌های مردم در حق خود چه گویم
هر کو رسید سنگی انداخت بر شکسته

بارم محبت توست ای جان و وقت باشد
کز بار خویش گردد شاخ شجر شکسته

گر من شکسته گشتم از عشق تو چه نقصان
هیچ از شکستگی شد بازار زر شکسته؟

امشب ز سنگ آهم در کارگاه گردون
شد شیشه‌های انجُم در یکدگر شکسته

دی گفت عزت تو ما را به کس چه حاجت
من کس نیم چه دارم دل زین قدر شکسته

از هیبت خطابت شد سیف را دل ای جان
همچون ردیف شعرش سر تا بسر شکسته

... سیف فرغانی ...

از هراس گم شدن در گیسویت با دل چه گویم؟
با دل - این گستاخِ پا در راه ظلمانی نهاده -

تا که بیدارش کند کی؟ بخت من اکنون که خوابست
سر به بالین شبی تاریک و طولانی نهاده

ذره ذره می روم تحلیل، سنگ ساحلم من
خویش را در معرض امواج توفانی نهاده

شاعرم من یا تو؟ ای چشمان تو امضای خود را
پای هر یک زین غزل های سلیمانی نهاده

... حسین منزوی ...

ای طبیب ار تو دوایی نکنی درد مرا
آن که این درد به من داد دوا می داند

همه شب دست در آغوش خیالت دارم
کوری آن که مرا از تو جدا می داند

روز و شب مهر تو می ورزم و این راز نهان
کس ندانست به غیر از تو خدا می داند

... محتشم کاشانی ...

جز سایه ای نماند ز من با طلوع عشق
آن نیز با غروب تو نا چیز می شود

با عطر گیسوان تو در باد مثل گل
صد پاره باز جامۀ پرهیز می شود

وآنگاه روح عاشق من مثل قاصدک
در جستجوی دوست سبک خیز می شود

با من بمان که بودن من با تو ممکن است
شاعر بدون عشق، مگر نیز می شود؟

... محمد مجید موسوی گرمارودی ...

ديگر اكنون از جدايی ها مگو
از غم و هجران و دوری ها مگو

عمر من در اين جدايی ها گذشت
در سكوت و بی صدايی ها گذشت

اين ره پيموده را رفتن خطاست
حاصلش تنهايی و تكرار ماست

دشنۀ عشقت به قلبم جای كن
از جدايی نغمه ها بر نای كن

خنجر عشقت درون سينه است
اين قفـس ديگر بدون كينه است

نی كه اول از جدايی ناله كرد
عالمی را گرد خود آواره كرد

كاش از عالم جدايی می فتاد
شسته می شد بی وفايی ها زِ ياد

... سام اسلمــــــــی ...

سلام علی بابا، شبتون قشنگ