دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

میـــــلاد بی ‌آغاز من‌ هرگـــــز نمی ‌دانـد کســـی‌
من‌ پیـــر تاریخـــــم‌ کـــه‌ بر بـام‌ قــــرون‌ رقصیده‌ام‌

فــــــردای‌ ناپیـــدای‌ من‌ پیـــداست‌ در سیمای‌ من‌
این‌‌سان‌ کــه‌ با فـــرداییان‌ در خود کنـون‌ رقصیده‌ام‌

ای‌ عاقلان‌ در عــاشقی‌ دیوانــه‌ می‌ باید شــــدن‌
من‌ با بلــــوغ‌ عقــــــل‌ در اوج‌ جنــــــون‌ رقصیـده‌ام‌

میـــــلاد دانایی‌ منــــم، پـــــــرواز بینــــــــایی‌ منم‌
من‌ در عروجی‌ جــــاودان‌ از حــــد فــزون‌ رقصیده‌ام‌

پیــــراهن‌ تن‌ پاره‌ کن، عریــــــــــانی‌ جـــان‌ را ببین‌
من‌ در جهــــــان‌ دیگری‌ از خـود بــــــرون‌ رقصیده‌ام‌

با رقــــص‌ من‌ در آسمـــــــان، رقص‌ تمــــام‌ اختران‌
من‌ بـــر بلنـــدای‌ زمـــــان‌ بنگــر که‌ چون‌ رقصیده‌ام

... نصرالله مردانی ...

یا رب یا الله

لب فروبسته ام از شرم و زبان نگهم
پیش چشمان سخنگوی تو گویاست هنوز

... ابوالحسن ورزی ...

بیا و بر رخ آیینه ها بکش خود را
بیا که ماندن آیینه در غبار بس است

به تکیه گاه خودت تکیه کن‌، پریشانی ...
چقدر شانه بماند در این خمار بس است

قطارهای جهان را به ایستگاه نکش
برای رفتنت از شهر یک قطار بس است


... محمد شریف ...

گفتی: اندر خواب گه گه روی خود بنمایمت
این سخن بیگانه را گو، کآشنا را خواب نیست

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم
بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم
ولی از خویشتن جز گردی به دامانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد
که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم

لا اِلَه اِلٌا الله الْمَلِكُ الْحَقٌ الْمُبینُ

سلام