بي دغدغه براي آزادي يك حس. يك تو گفتن مي نويسيم. خودمان را به هزار راه ميزنيم كه مبادا به كسي بر بخورد. لبي هلال برعكس شود. دلي آزرده.
اين نوشته هايي كه ميبيني هزاران بار سانسور خواهند شد كه مبادا لبي را ببوسند. تني را لمس كنند. نگاهي را در آغوش بكشند.
سالهاست كه به جاي با تو بودن سانسور مي نويسيم و دلمان را مثال كبوتران پر مي دهيم. شايد بام خانه ات نشيمن اين حال ديوانه باشد.
چه ديوانه وار مي نويسم. چقدر اين سانسورها طويل اند.