وقتي دل از نبود تو دلگير مي شود
بي طاقت از زمين و زمان سير مي شود
زل مي زنم به شيشه ي ساعت بدون پلک
انگار پاي عقربه زنجير مي شود
اشکم به روي نامه و پاکت نمي چکد
گويي کوير ديده و تبخير مي شود
در لابه لاي لرزش حيران سايه ها
بد جور رنگ فاصله تفسير مي شود
من اشک مي شوم و تو هم آه مي شوي
با اشک و آه خانه نفس گير مي شود
در عصر دود و صنعت پر ادعاي شهر
ابراز عشق باعث تحقير مي شود
در امتداد جاده ي بي رحم زندگي
عاشق کشي چو درد فراگير مي شود
اي بي خبر- از اين شب پر التهاب من
وقتي که مرگ يک شبه تقدير مي شود
من مي روم و زير لحد خاک مي خورم
بي شک براي بوسه کمي دير مي شود

مادر منشین چشم به ره برگذر امشب
بر خان هی پر مھر تو زین بعد نیایم
آسوده بیارام و مکن فکر پسر را
بر حلقه ی این خانه دگر پنجه نسایم
با خواهر من نیز مگو: او به کجا رفت
چون تازه جوان است و تحمل نتواند
با دایه بگو: نصرت ، مھمان رفیقیست
تا بستر من را سر ایوان نکشاند
فانوس به درگاه میاویز! عزیزم
تا دختر همسایه سر بام نخوابد
چون عھد در این باره نھادیم من و او
فانوس چو روشن شود آنجا بشتابد
پیراهن من را به در خانه بیاویز
تا مردم این شھر بدانند که ؟ بودم
جز راه شھیدان وطن ره نسپردم
جز نغمه آزادی شعری نسرودم
اشعار مرا جمله به آن شاعره بسپار
هر چند که کولی صفت از من برمیده است
او پاک چو دریاست تو ناپاک ندانش
گرگ دهن آلوده و یوسف ندریده است
به گونه او بوسه بزن عشق من او بود
یک لاله وحشی بنشان بر سر مویش
باری گله ای گر به دلت مانده ز دستش
او عشق من است آه ... میاور تو به رویش