پرت کردی سنگها را سنگساری مد شود؟

بیم دارم با شکستن مرده خواری مد شود

دست خون آلوده را با اشک غسلش میدهند

زهر مینوشند مرگ انتحاری مد شود

بت پرستی اعتقادم را به چالش می کشد

کاش هرجا گم شوم آیینه کاری مد شود

فکر میکردم پس از یک عمر زندانی شدن

جای آزادی فقط بی بند و باری مد شود

مرده ات را زنده کردی دستخوش عیسای من

خواب خوبم را پراندی هوشیاری مد شود

بر شاخه اي نشستي و سيبم نمي شوي

دلتـنـگ دســت هـاي غريـبــم نمي شوي

در خوابـهاي مـن كسـي از راه مـي رســد

تعـبـيــر خــوابــهـاي عجيـــبم نمي شوي؟

بيمـــارم،آن چنــان كه حريـفـت نمي شوم

بــي تابي ،آن چنان كه طبيبـم نمي شوي

من كوهــم و تو كوهنــوردي كه بــي گمان

قــربـانـي فــراز و نشيبـــم نـمـي شوي

* * * * * *

دستي شدم كه گاه رفيـــقت نمي شوم

سيبي شدي كه گاه نصيــبم نمي شوي

نه..با شعر من جور در نمیاد...برو رنگشو عوض کن..

چشم هايت شايد از رفتن پشيمانم کند

تا ابد در قطره هاي اشک پنهانم کند

نه دلم مي خواهد اينک خام چشمانت شوم

نه ببينم بي هوا يکباره لرزانم کند

ساده مي خواهد خيالت کافر و عاصي شوم

نيک مي دانم که لبهايت پريشانم کند

شايد امشب زير باران اشک هايم گم شود

بار ديگر خاطراتت بوسه بارانم کند

مي شوم انگشت نماي خلق يا فکرت مرا

کنج هر مخروبه اي افتاده تاوانم کند

سيب سرخي را که حوا بر زمين انداخت تو

داده اي بر دست من ناخوانده مهمانم کند

يا بميرانم و يا برهم بزن اين حال را

دوست دارم گرمي دستت مسلمانم کند

دوست دارم دست در دستان تو عاشق شوم

گردش ماه و ستاره پير خرقانم کند

باز امشب دل برايت يک غزل پاره نوشت

دوست دارم مشق چشمانت غزل خوانم کند

دنيا زيباست؛ بسيار زيبا

اگر تو خيال پرداز خوبي باشي !

گاهي براي نوشتن بايد ندانند تو کي هستي

" تو ، تو اينچنين غمگيني

از ... او که بسيار خوب است ! نکند سخت مي گيري"

مي بيني !؟ اگر شناخته شوي چيزي جز اين کلمات نصيبت نمي شود

پس همان بهتر که کسي نداند تو کي هستي

اما امروز من نه اشکي دارم نه چشمي

حتي دلم هم دارد تمام مي شود

اينچنين بگويم که براي دلتنگ شدن هم فرصتي نمانده

يک سيب حق ساراست ، بگو مگو ندارد
سارا همين طرفهاست ، او جستجو ندارد !

وقتي زمين بزرگ است با قلبهاي کوچک
خورشيد يا حقير است ، يا آبرو ندارد !

ما چشمهايمان را بستيم و گول خورديم
بازيچه است شيطان.... ربطي به او ندارد !!

ناگهان ديدم سرم آتش گرفت

سوختم

خاکسترم آتش گرفت

چشم واکردم

سکوتم آب شد

چشم بستم

بسترم آتش گرفت

در زدم

کسي اين قفس را وا نکرد

پر زدم

بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستاني پريد

آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفي از نام تو آمد بر زبان

دستهايم

دفترم آتش گرفت

ديري ست که از دشنه و دشنام به دورم
من ماهي خو کرده به اين تنگ بلورم

از دوستي دشمن و از دشمني دوست
گهواره ي لذت شده چون ذلت گورم

پرورده ي نازم؛ چه نيازم به پري‌ها؟
حالا که خود ماه در افتاده به تورم

پيشاني ات اي دوست جهان تاب تر از پيش
آيينه ي مصداقم و وابسته ي نورم

نه غوره، نه انگور! شرابم بکن اي عشق!
يا بي نمکم اين همه يا آن همه شورم

اي آينه! هم صحبت من باش که ديري ست
بي سنگ صبور است دل تنگ صبورم

وقتي تو دل‌خوشي، همه‌ي شهر دل‌خوشند
خوش باش هم به جاي خودت هم به جاي من

تو انعکاسِ من شده‌اي… کوه‌ها هنوز
تکرار مي‌کنند تو را در صداي من

آهسته‌تر! که عشق تو جُرم است، هيچ‌کس
در شهر نيست باخبر از ماجراي من

شايد که اي غريبه تو همزاد با مني
من… تو… چه‌قدر مثل تو هستم! خداي من!!