شبت سبز

سلاممممممممممممممممممممم

اين شفق است يا فلق؟ مغرب و مشرقم بگو

من به کجا رسيده ام؟ جان دقايقم بگو

آيينه در جواب من باز سکوت مي کند

باز مرا چه ميشود؟ اي تو حقايقم بگو

جان همه شوق گشته ام طعنه ي ناشنيده را

در همه حال خوب من با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات شور غزل هاي مرا

شاعر مرده ام بخوان گور علايقم بگو

با من کور و کر ولي واژه به تفسير مکش

منظره هاي عقل را با من سابقم بگو

من که هر آنچه داشتم، اول ره گذاشتم

حال براي چون تويي اگر که لايقم بگو

يا به زوال مي روم، يا به کمال مي رسم

يکسره کن کار مرا بگو که عاشقم بگو

عشق این آتش گرمی که بپا کردی نیست
اینکه یک شهر بدنبال خود آوردی نیست

عشق موجود عجیبی است که در عصر شما
صید افتاده به دامی است که برگردی نیست

بی سبب نیست به اندازه انگشت دو دست
بین بازارچه شهر شما مردی نیست

فکر تنهایی عشاق کمر می شکند
بین یک جمع فراموش شدن دردی نیست

پرده بردار از این چهره ی آدم برفی
پشت این خنده معصوم بجز سردی نیست

سیب در دست من افتاد که ثابت بشود
عشق جز جاذبه مردی و نامردی نیست

کفشِ چرمی ـ چتر ـ فروردین ـ خیابانِ شلوغ
یک شب بارانی غمگین خیابانِ شلوغ

می‌رود تنهای تنها، باز هم می‌بینمش
باز هم رد می‌شود از این خیابانِ شلوغ

اشک و باران با هم از روی نگاهش می‌چکند
او سرش را می‌برد پایین... خیابانِ شلوغ

عابران مانند باران در زمین گم می‌شوند
او فقط می‌ماند و چندین خیابانِ شلوغ

او فقط می‌ماند و دنیایی از دلواپسی
با غمی بر شانه‌اش ـ سنگین... خیابان شلوغ

...ناودان‌ها، چشمکِ خط‌دار ماشین‌های مست
خط‌کشی، بارانِ آهنگین، خیابانِ شلوغ...

او نمی‌فهمد نمی‌فهمد فقط رد می‌شود
با همان انگیزه‌ی دیرین... خیابان شلوغ

کفش چرمی روبه‌روی کفش چرمی ایستاد
لحظه‌ای پهلوی من بنشین خیابان خلوت است

خود را اگرچه سخت نگه داری از گناه
گاهی شرایطی است که ناچاری از گناه

هر لحظه ممکن است که با برق یک نگاه
بر دوش تو نهاده شود باری از گناه

گفتم: گناه کردم اگر عاشقت شدم
گفتی تو هم چه ذهنیتی داری از گناه!

سخت است این‌که دل بکنم از تو، از خودم
از این نفس کشیدن اجباری، از گناه

بالا گرفته‌ام سرِ خود را اگرچه عشق
یک عمر ریخت بر سرم آواری از گناه

دارند پیله‌های دلم درد می‌کشند
باید دوباره زاده شوم عاری از گناه

آوخ! هنوز زخمیم و رنج می برم
دنیا هر آنچه داشت بلا ریخت بر سرم

مردم چه می کنند که لبخند می زنند
غم را نمی شود که به رویم نیاورم

قانون روزگار چگونه ست کین چنین
درگیر جنگ تن به تنی نا برابرم

تو آنقدر شبیه به سنگی که مدتی ست
از فکر دیدن تو ترک می خورد سرم

وامانده ام که تا به کجا می توان گریخت
از این همیشه ها که ندارند باورم

حال مرا نپرس که هنجار ها مرا
مجبور می کنند بگویم که "بهترم"

دور شو از خود که بانگ دورها را بشنوی
در نمازت گریه‌ی انگورها را بشنوی

تار شد شب‌های تنهایی‌ت، چنگی زن به دل
تا صدای هق‌هق تنبورها را بشنوی

رکعتی از رنگ بیرون آی، ای هم‌رنگ نور
نور شو، تا ربٌنای نورها را بشنوی

سعی کن آیینه را هر صبح، لب‌خوانی کنی
سعی کن با یک نظر، منظورها را بشنوی

پنبه را از گوش بیرون آر، ای حلّاج وهم
تا اناالحق گفتن منصورها را بشنوی

بی که موسی باشی از طور تجلّی بگذری
بی که اسرافیل باشی صورها را بشنوی

تو سلیمان می‌توانی شد، ولی با چند شرط
شرط اوّل آن که حرف مورها را بشنوی

شرط آخر آن که برگردی به ظهر کربلا
محو عاشورا شوی و شورها را بشنوی

سلام عزیز ...

آيين عشق بازي دنيا عوض شده ست

يوسف عوض شده ست، زليخا عوض شده ست



سر همچنان به سجده فرو برده ام ولي

در عشق سالهاست كه فتوا عوض شده ست



خو كن به قايقت كه به ساحل نمي رسيم

خو كن كه جاي ساحل و دريا عوض شده ست



آن با وفا كبوتر جلدي كه پر كشيد

اكنون به خانه آمده اما عوض شده ست



حق داشتي مرا نشناسي، به هر طريق

من همچنان همانم و دنيا عوض شده ست