چشم هايت شايد از رفتن پشيمانم کند

تا ابد در قطره هاي اشک پنهانم کند

نه دلم مي خواهد اينک خام چشمانت شوم

نه ببينم بي هوا يکباره لرزانم کند

ساده مي خواهد خيالت کافر و عاصي شوم

نيک مي دانم که لبهايت پريشانم کند

شايد امشب زير باران اشک هايم گم شود

بار ديگر خاطراتت بوسه بارانم کند

مي شوم انگشت نماي خلق يا فکرت مرا

کنج هر مخروبه اي افتاده تاوانم کند

سيب سرخي را که حوا بر زمين انداخت تو

داده اي بر دست من ناخوانده مهمانم کند

يا بميرانم و يا برهم بزن اين حال را

دوست دارم گرمي دستت مسلمانم کند

دوست دارم دست در دستان تو عاشق شوم

گردش ماه و ستاره پير خرقانم کند

باز امشب دل برايت يک غزل پاره نوشت

دوست دارم مشق چشمانت غزل خوانم کند

دلم که تنگ مي‌شود نظر به ماه مي‌کنم
درون ماه نيم شب ، تو را نگاه مي‌کنم

به تو که فکر مي‌کنم هواس پرت مي‌شوم
شبانه روز يکسره، من اشتباه مي‌کنم


هزار گونه وسوسه سياه مي‌کند مرا …
بدون هيچ واهمه، فقط گناه مي‌کنم

بهانه گير و عاصي از تو و زمانه مي‌شوم
تمام عمر خويش را فقط تباه مي‌کنم

گرفته تيغ را به دست و مسخ مرگ مي‌شوم
و خون سرخ خويش را خودم مباح مي‌کنم

قلم زبانه مي‌زند هزار بيت لال را…
ومن درون سطر‌ها تو را سياه مي‌کنم

دريغ سهم من فقط درون چاه بودن است
ولي درون چاه هم تو را نگاه مي‌کنم

مي زند باران به شيشه،شيشه اما سرد و سنگين


بي تفاوت،سرد و خاموش شايد از يک غصه غمگين


شيشه در اوج سپيدي خسته از دلواپسي ها


من نشسته گنگ و مبهم مي رسم تا عمق رويا


آسمان همچو دل من خيس خيس از بي وفايي


بر لبم نام تو دارم اي بهار من کجايي؟


تا به کي چون شيشه ماندن در نگاه قاب تقدير


من همه ميل رسيدن دل ولي بسته به زنجير


آمدم تا چشمهايت در دلم عشقي بکارد


تو ولي گفتي که برگرد شيشه احساسي ندارد


مي زند باران هنوز ..آه اين چنين غم در دل کيست؟؟


دست من بر شيشه لغزيد شيشه هم با بغض بگريست

بي‌تو انديشيده‌ام کمتر به خيلي چيزها


مي‌شوم بي‌اعتنا ديگر به خيلي چيزها


تا چه پيش آيد براي من! نمي‌دانم هنوز…


دوري از تو مي‌شود منجر به خيلي چيزها


غيرمعمولي‌ست رفتار من و شک کرده است


ـ چند روزي مي‌شود ـ مادر به خيلي چيزها


نامه‌هايت، عکس‌هايت، خاطرات کهنه‌ات


مي‌زنند اين‌جا به روحم ضربه، خيلي چيزها

…
هيچ حرفي نيست، دارم کم‌کم عادت مي‌کنم


من به اين افکار زجرآور… به خيلي چيزها


مي‌روم هرچند بعد از تو برايم هيچ‌چيز…


بعدِ من اما تو راحت‌تر به خيلي چيزها…

جا ميکني خودت را در مغز استخوانم



طوري که با تو هستم،بي تو نميتوانم...



من با خودم غريبم ،نامم فريب محض است



لفظ قديم پاييز،سبزي پر از خزانم



معناي تازه اي در پس کوچه هاي دستت



مي گيرم و کنارت درگير امتحانم



يک اضطراب بي ميل ، ميخواندم که برگرد



من پاي رفتنم نيست ،تو وصله اي به جانم



در اين دوراهي عشق ،بين تو و رهايي



دل را زدم به دريا، چون باتو در امانم



سردي بهانه اي بود، از ترس بي تو بودن



من با تو داغ داغم ، من با توميتوانم

سلامی چو نور دل پارسایان........

سلام به فرزند آریایی

بسلامت.........