دل ام که می گرفت سنگ ریزه جمع می کردم .که بزنم به پنجره ی اتاق ات سرت را بیرون می آوردی و می خندیدیم و اگر خواب بودی هوای کوچه را در سینه حبس می کردم و به انتظار ِ فردا زنده می ماندم دلم می گیرد دیگر شب ها و کوچه ها رو به هیچ پنجره ای باز نمی شوند ...