اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سرخورده و گیج و داغ

قدم می زنم زیر آفتاب

و با صدای لرزان عصبی

می شورم به یاٌسم

شاید باران ببارد ..

راهِ کوتاهِ رسیدن به سحر را

باز طولانی و خسته

باز نالان و شکسته

طی خواهد کرد...

خوش باشی.

مرسی بهانه

تو هم خیال کن که در این خوشبختی سهمی داری !

فضای تهی از تو خود بهانه ایست برای از تو نوشتن !

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

فاصله ها.....

رویا هایم را پاک و زلال کردم

تا مثل آینه ها باشد !

هر چقدر هم که به خود تلقین کنم

وجود ندارم ، نیستم

خودم را به مردن می زنم

همینکه مشتت کمی باز شد ،

پرواز می کنم!