اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تور ها عزادار ماهی ها شوند

وصخره ای که خودش را به خواب زده

دلش برای گلسنگ ها تنگ شود

وقتی هوا برای نفس ،

تنگ می شود.

قاصد بیار نامه یار عزیز را

گر دیر تر شود

خیره خیره نگاهم

سنگ می شود

این روزهایی که ابتدای همه ی نوشته هایم "این روزها" دارد...

نمی دانم چه می شود که این اشتیاق ِ من به تو،

من را به تو نمی رساند،من را با تو یکی نمی کند.

این روزهای من برای خود من هم عجیب است ...
جا مانده ام ...
... از تمام هرآنچه که باید سفت میچسبیدمشان ...

در من ابری است گریان
که دنبال کسی می‌گردد
دنبال کسی که نیست!

میان ما اتفاقی نمی افتد

قار قار

خبر از جهان دگر آورده

انگار

وقتی قلم در سنگلاخِ کاغذ در جا می زند، تباهی در پیش است؛ احساسی که در گلو می ماند بُغضِ سنگینی می شود که زندگی را به خفگی سوق میدهد.

یک شعر رضوی