اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شعله ای بی خواب

دستم را زیر سرم می گذارم

و به خواب می روم

نیلوفر

چه بیهوده چنگ بر پوست سایه های سنگی می زند!

آن که میان هق هق لحظه های اسیر

صدای تنفس تنهایی عشق را می شنود

" از دست خواهد رفت."

بهار

دره ها

آخرين پناه برف ها

کاش از آسمان رد شوی

و روی خاک

پا بگذاری

جز تو

هیچ فرشته‌ای

در زمین

نماز

نمی‌خواند.

مشکی پوشیده اند


بی تو

همه ی واژه های

شعر سپیدم.

سکوت می کنم و سکوت ... و

خیره می شوم به کتاب

مجسمه ای شده ام

از همیشه ...
هنوز ...

یک شبه تمامم کن که

زمستان امسال از خرداد

برف و باران و خون می بافم .

مرا ببخش كه مي گويم

كه هنوز

اين كودك لجوج

با لکنت زبان نام تو را مي آورد

و هنوزهم هواي نيامدنت

را بو می کشد

بانو