اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرسییییییییییییییییییییییی

تو ماه میمانی

هر چقدر دور!

من هم که همیشه شب!

دلخوشی مرگ آوریست

مرور بی قراری عصر های آمدنت

در این غروبهای بی مهمان ...

عطر پیراهنت

جواب همه خود خواهی های شاعرانه من است!

قلمتون #سبز

زمان

روی دست ثانیه ها جان می دهد

فضا گم میشود

من میسوزم و سقف اتاق قندیل بسته است !

دست به کجای قصه ببرم

که بودنم را زمین تاب بیاورد ؟



عاشقی را در حنجره کدام پاییز فریاد بزنم

که زمستان هوای بدجنسی به سرش نزند ؟

من از بیداری فرض های محال میترسم

تو را به حرمت آن روزهای بیدرنگ

بیا و لطف کن

میان این همه محال "ممکن" شو!

این شعر های تر !

دستم به پوچی لو میرود

وقتی نگاه تو

گره انگشتانم را برای پرواز باز می کند.