اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آخر این مسیر خیس ، به کجا می رود ؟

پشت ِ خیال ِ من سرزمین ِ سبزی بود

چه احمقانه زنده ام، چه وحشیانه نیستی

باید تقصیر تو باشد

این زمستانی که زمین هم حاضر نمی شود سفید بپوشد !!

و چطور می شود که باد

برای شب های من لالایی بخواند

و دست های تو در این شب ها نباشد

شاید هم فقط من باید با اهنگ های لایت

و قهوه های ارام و دودهای ملایم

و عکس های ابرهای سفید و شعرهای همیشه

و ادم های رنگی که هیچ کدامشان شاید رویاهای ابی نداشته باشند

بمانم

ای بابا باید از حقوقش کسر بشه بالاخره

داشت هنوزم بره هاش رو می لیسید...

من جز تو

چه کسی را دارم

که مهربانم باشد

و تو جز من

که نامهربانش باشی