اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این شعر حتما پابه ماه لحظه های تلخ پاییز است

می خشکد و می افتد و می سوزد و در گور می ریزد

کرکس ها
شاعر می شوند
وقتی پلنگ
روی پوست آهو
به بچّه هایش
نقّاشی
یاد می دهد

تو نیستی و هر روز

قابِ‌عکست را نگاه می‌کنم

دستی به موهات می‌کشم،

چند تارِ مو می‌افتد روی زمین

مادر خوشحال می‌شود

و تو بی‌خیالِ قاب‌عکس

کنارم چای می‌ریزی

از داغیِ چای لبم می‌سوزد و

از خواب می‌پرم.

امشب در کمترين نور ستارگان

درختان و گلها رايحه ملايم خود را مي پراکنند.

من در ميان آنها راه مي روم ليک هيچيک مرا نمي بيند.

سر به خیابان میزنم
حتی سیگار هم روشن نیست
وقتی هیچکس
آتش تعارفم نمیکند

نام تو را بر موج دریـــــــــــا
دریــــــــــــــــــــا
می نویـــــــــســـــم !

شکوفه های انار را ببین
در برف زمستان!
دور از تو
فقط بید نیست مجنون است

چه سعادتی است
وقتی که برف می‌بارد
دانستن اینکه
تن پرنده‌ها گرم است.

من هنوز

به گرد یاد تو می چرخم.

كليد خانه ام را گم كرده ام

اين درهايِ بسته اگر باز شوند


دل به سايه ها نمي بندم

تنها شادي من

تماشايِ پرنده هاي مهاجر است

كه در امتداد غروب

پرواز مي كنند

و آسمان را مي شكافند

يک روز برفي
با دست هاي گرم تو زاده شدم
نه براي بازي
بلکه براي زندگي کردن

هنوز از عمرم باقي مانده بود
اما با بوسه هاي تو
آب شدم.

نمی دونم چقدر زنده خواهیم بود نمی دونم اما باید یادم بمونه که

لذت عشق نعمتیه که خدا به هر بنده ای نمی ده ...