اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بايد رفت ، غريبانه ، بي هياهو

اکثر نوشته ها از ذهن خودم بیرون میزنه

عبوری مدام

از میان فصل ها

اینجا همه چیز بوی خاک می دهد

من اینجاییم

در دل شب

خسته

می خواهم سرود ی بخوانم

به من بگو

کدام نی لبک را باید بنوازم

که به شیون ننشیند؟!

در اندیشه های بی عبور

در آیینه زمان

فریادها

آنجا که پرندگان مهاجر

آوازشان را به آسمان آبی می سپرند

لبخند میزنند

و میروند

در باورم نیست ، اما

هنوزاز پشت تاریکترین پنجره دنیا

آنسوتر نمی روم

شاید چراغی بیابم

وقتی سکوت میکنی

در من قبائل اندوه جمع میشود

دلم باراني مي شود

می بارد

ودر هق هق سکوت

به بند کشیده می شوم

تمام ِ چلچله ها را دست ِ آرامگاه ِ قصه مي سپارم

با طپش ِ كهنه ي اين قلب ِ خسته مي ميرم

اما شايد روزي شعري شوم

از لب هاي تو

و خشک

می دانم صدای خسته شب

مرا به تباهی خواهد کشاند

دل شکسته ام

در حریم خدا ، خانه ِ دل

با رنجی همیشگی

و پیراهنی خیس

ایستاده ام ، ناباورانه

از پشت حصارهای شیشه ای

به نظاره مرگ خاموش خود

وقتی خزان قد می کشد

به یاد نمی آورم

زندگی را