اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تنهایم گذاشت تا به خود حریصم کند



نمیدانست

قول می دهم


نمک گیر نمی شوی !!!

" نگاهت " را

چند صباحی

پای سفره دلم بنشان ...

روی یک زمینیـم امّا، حقّمون شبیـه هم نیس

قلم بردار

مرا جایی دیگر

نقاشی کن

مثل یک سرو

زخم می خورم از تقدیر از الفهای بی سرکش از الفبای دلتنگی از همان حروفی که تو را نه نه نمی دانم؟به کجا اما خودم را به ناکجا بی آبادی فزستاد تا محکوم به تصویر کشیدن غم واژه های سیلی خورده باشم

قنوتم بوی باران بی موسم میدهد

و سجده هایم

از دل پاییز طولانی تر

به پایت می افتند

برگرد

دلم تنگ است

سلام می دهم به تقدیر

که گاه زخم می زند

و گاه التیام می دهد

تو بگـــو رفت کجا پروانه...!

تا بسوزیم به شوق دیدار

"من"


این درد را...

کشیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده ام

"تو"

کوتاه بیا!!

اين‌جا همه چيز بوي غربت مي‌دهد

بانو!

عاشقانه‌ها را بگذار براي وقتي ديگر.

"یک دقیقه سکوت"