اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ما که هیچ....

ناگهان...

این همه ستاره روی پشت بام


تو را کم دارند

میان آغوشم

مسافر...

گوش کن ،کسی رویاهایش را زیر پوست این شبهای سیاه ، به قصه نشسته ..

داستان گیسوان ِ توست

این فرصت را دارم

رشته‌ای از شاخ‌های قاصدک را بگیرم

نهایت کوچه را

در ادامه‌ات بدوم.

از کدام راه رفته‌ای

که دری بسته نمی‌شود؟

بی دریغ ببار...رفیق...

نجواهای ِ مرغی که یک پا نداشت

کولیان
به فرمان ِ ستارگان طی ِ طریق می‌کنند
و مادران
روزشان را به طنین زنگ ِ مدرسه‌ها تقسیم

تو
تنها عاشق‌ این حوالی هستی

کولی‌تر از دسته‌ی ِ قوها
در باران می‌روی و درد ِ سر شمارش ستارگان را برای ِ من
یادگار می‌گذاری.

به پهنای ِ آینه، مبهوت

به قدر تمام صدف‌ها، خالی

من که تاب ندارم

آسمان امشب به جای من

باران