اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شرم ...

قلب ِ آدم از دست هاش شروع به شکستن می کند ... ،

دست های ِ خالی اش ...

خواب ِ دریا ماهی های ِ حوض را دق می دهد ..

خالی ِ خالی ... ،

دیگر حتیّ خیال ِ خام هم ندارم ...

نمی داند من سال هاست یخ زده ام ...

خواب دیدم خدا دارد گریه می کند ... ،

لعنتی تو از آن جا هم رفته ای ... ؟!

دلی که آتش گرفت را فقط دیگر باید روی َ ش خاک ریخت ... ،

والسّلام ...

وقتی ایستادم بالا را نگاه کردم ...

باید ببینی و بسوزی ... ،

از حوصله ی ِ زنده گی سر رفته ام ...

مرگ هم زمین پاک کردن را بلد نیست .

فال ِ مان اشک ...

روزگار ِ مان تردید ... ،

فنجان را نشکن ... ،

کاش قهوه ها تلخ نبودند ...

من به خود َم سخت نمی گیرم ... ،

تو را نمی شود آسان گرفت ...

مُرداب حسرت ِ موج دارد ...

دریا حسرت ِ نیلوفر ...

فاصله را نمی توان فهمید ...

آدم ها هیچ گاه از تنهائی در نمی آیند ... ،

گاهی از تنهائی به درد می آیند ...