اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صلیب شده‌ام

میان خیابان‌های صدا و وحشت

در انتظار توفانی شاید

که مرا ببرد

به دور دست

جایی که نشانی از این همه تهمت و

انگشت‌های اشاره نباشد

جایی غریبه

که تنها نشانی‌اش

صدای تو باشد

اعصاب نمیذارن واسه ادم... سگ تو روح کسایی که الکی رای دادن

مرده ...

مرد ی است که حرفی ندارد ...

من و ...

بُغض و ...

شب و ...

شانه ای که نیست ...

ما قربانی ِ انتقام ِ تنهائی ِ خدائیم ...

بی تو ...

باران اندیشه ی ِ سیل دارد ... ،

رحم کن بر این تاک ِ امیّد ...

تو نیستی و ...

احمقانه ترین سوال ِ دنیا چرا ست ...

آدم میان ِ این همه تکرار می فهمد ...

قدیم ها ...

انگار همه چیز جدید تر بود ...

گریه ...

راه ِ چاره نیست امّا ...

راه ِ مسالمت آمیز ِ بی چاره گی است ...

نقطه ی ِ پایان ِ آدم که یکی دو تا نیست ... ،

چترها را باید باز کرد ...

زیر ِ باران نباید رفت ... ،