اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کاش به گوشش برسانی این شعر ناتمام را:

مرا به یاد خواهی آورد

آنچنان که باران،

غبار را از سنگِ قبرِ کهنه ای

می شوید،

تا نام فراموش گشته ای

بدرخشد از پس سالها!

مرا به یاد خواهی آورد

اما...

دیر

زمانی که دیگر نیستم!

نم نم مي بارد و به ياد مي آورد تو را ...

اگر عطر تو از صندلي برنمي خاست

دستم را نمي گرفت و

به خيابانم نمي برد.

و آدمكي از يخ و بلور برف نمي ساخت شبيه خودت.

وقتی غزل می خوانی

دلم می سوزد به حال دخترکان ِدم بخت ِ شهرم

که مدام سبزه گره می زنند

بی آنکه بدانند ،

زمین زیرپاشان تا چه اندازه سست است !

دخترانی که تنها به قول و غزل شما دلخوشند

شما که شعرتان بوی باران می دهد ، و مرداب !

بوی نان می دهد ، و نیرنگ !

بوی عشق می دهد ، و تزویز!

شما که بی بهانه و با بهانه سیب می دزدی و تبعیدمان را تمدید می کنی !

شما

شاعرباده پرست ،

که ازتن ِ برهنه شب هم غزل می گیرید ،

سرخوش ! سرمست !

امشب !

به خاطربانوی قافیه هاتان ،

فقط همین امشب ؛

آن هم حالا که سکوتی سرد،قاف ِ ثانیه هاشان را ربوده است !

تمام ابیات خفته ذهنت را آتش بزن

که کم نیاورده باشی از

آتش پرستان گر گرفته که

شعر را می زیستند

بی آنکه شاعر باشند !

چرا که امشب

شب ِ مرگ سوژه اشعارشماست !

شب ِ کوچ نگاه های اتفاقی و خنده های ناگهانی !

شب ِ ختم به جان ِتو، سوگند خوردن ها !

امشب خدا برای قلب دخترکان شهرمن

یک تراژدی نو سروده است

که آخرش ازبند ِ منت ِ سیبی نخورده

می رهند !!!

سلاااااااام صدف ....شرمنده با تاخیر

پنهان نمي كنم

پيش از اين سطرها دوستت دارم را

مي خواسته ام بنويسم

حالا كمي صبر كن، زمستان است بهار كه آمد

فكري براي آسمان تو و سطرهاي پنهان خودم خواهم كرد.

سرک بکشد

به آن نمی دانم کجا که تویی!

بی من!!!

دفن شده

جایی میان اشعار ناگفته

از چشمهایت

که می دانم از دلهره های آسمان حکایت دارند

عیبی ندارد اگر بغضت هایت خیس از پیراهنم بگذرند

گریه کن!

گریه کن می دانم روزی آن قدر بزرگ می شوی

که تمام بادهای وحشی غرب در برابرت زانو می زنند،

- مانند تمام اشعار هرگز نخوانده ام -

و خدایی که در چند قدمی احساسمان

با چشمهای قرمز شده برایت سیب خواهد چید.

بغض هایت را بتکان

من با لکنت واژه

د

و

س

ت

ت

د

ا

ر

م

به خاکسپاری اندوه هایت آمده ام.

اما تو «عشق» را دست کم نگیر

که من تمامیت خود را به کار گرفته ام.

می بینی

حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در باران ، در دریا
به دنبال تو میگردم

اووف سرعت که داااغون !!!

سلااااااام خاله خوش اومدی