اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عجب بالا و پایین داره دنیا

خواب می بینم همیشه با منی

وقتی بیدارم کنارم نیستی

غنچه های انتظارم مرده اند

غمگینم ...

غمگین تر از یک آهوی زخم خورده زیر دندان شیر

چه کسی می بیند ...

اشک های پرنده ی بال شکسته ای را زیر باران

باید این هنگامه را ترسید.

تو بی خبری

از انقباض خیس چشم های کلبه ی آن شب،

به تماشای تنهایی من

تو بی خبری

از عمق خواب پلک پرانم

در دل قحطی آرامش شب!

تلخی زوزه ی باد ،

نغمه ی بی کسی ام را سر داد.

اینک

ناکامی کلمات

در تهوع کندی لحظات

به بغض می نشیند و

با قطره قطره ی دریغ

چشمانم پرآب.

کاش می دانستی

اشک شعریست ناب.

خیـــال نکــن

اگــر بــرای ِ کسـی

تمــام شُــدی

امیـــدی هستـــ ؛

بارها از متولدین سالهای آغازین دهه شصت اصطلاح نسل سوخته را شنیده ام.

نسلی که دروغ را از خانه یاد گرفتند

آرام باش قلب من !


دیگر نه می خواهم آنچه می گویم باور کنی ، و نه به آنچه انجام میدهم اعتماد

اما بیا از این شهر پیر دختران بی فردا سفر کنیم

دیگر تو را در بازار مکّاره شان ارزان نمی فروشم

ای کاش می توانستم از این حصار زمان عبور کنم و از خاطره ها محو شوم

آرام باش قلب من !

نترس …!

نیشخندشان را به دل مگیر

ستارگان ، راز دیدارمان را و باران ها راز همآغوشی مان را ،پنهان می دارند .

بیا امشب با باد شرق از این شهر سفر کنیم به سرزمین غروب خورشید برویم ، آنجا که همه روزها در صلح می باشند ، و محبوبمان را جستجو کنیم .

او سراپایم را غرق در نوازش انگشتان لطیفش می کند

و من در اوج لذتم

از روزی که به مهمانی سکوت رفتی


پاییز با همه تنهایی اش بر سرم فرود آمد

چند روزیست حس می کنم هوا سرد است

قلبم درون سینه یخ بسته

چند روزیست چراغ اتاق هم سوخته

نوری که از پنجره بالای در به درون اتاق می تابد

از سایه ها چهره مبهمی روی دیوار می سازد

و من از روزی که به مهمانی سکوت رفتی

کارم خیره شدن در این چهره مبهم روی دیوار است

من و این سایه ، این شب ها

با نگاه درد دل کردیم

گرچه پر بودیم هر دو از شکایت ها

با سکوتی کشنده خو کردیم