اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ناله های غروب

از سفر کرده ای خبر میداد...

که دیشب برای بیداری سحرگاه

ساعتش را تنظیم می نمود...

غم می گریزد، غصه می سوزد
شب می گدازد، سایه می میرد

تا عطرِ آهنگ تو می رقصد
تا شعر باران تو می گیرد

یعنی هیچ غصه ای ندارن ...کنار ساحل آتیش بازی می کنند....

همه سکوتها را



صدا ميزنمـ



تا جمعـ شوند و



نامتـ را بگويند


نامتـ آرامشـ جهانـ استـ.

در مه آلودگی چه دیده ای؟

-او را که نیست.

این نوشته از من نیست...

حسرتش رو بخورن....


همچی شیطانی هستم هاااااااااااااااا

خاطره