اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم داداش

فریادی از تلخ ترین سکوت........

از عشق و رویای فردا

و از شعرهایم

عبور می کند

همواره



چشمه ای بی فصل جوشیدن

بهاری بی نقطه ی سبزینه

پرنده ای گرفتار صید

باغی ماندگار پائیز

و ابری در شرف باریدن

خوش به حال جیره خواران....

یک شبه تمامم کن که

زمستان امسال از خرداد

برف و باران و خون می بافم .

وقتی قلم در سنگلاخِ کاغذ در جا می زند، تباهی در پیش است؛ احساسی که در گلو می ماند بُغضِ سنگینی می شود که زندگی را به خفگی سوق میدهد.

واژه هایم رنگ باران دارد!

يک روز برفي
با دست هاي گرم تو زاده شدم
نه براي بازي
بلکه براي زندگي کردن

هنوز از عمرم باقي مانده بود
اما با بوسه هاي تو
آب شدم.

میخواهم راحت باشم… بی جسارت و بی خجالت.. در جواب چه خبرها؟ چشمانم را ببندم و بگویم.. به حال تو چه فرقی میکنه...