اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برایمان فال قهوه گرفت

پیرزن فالگیر

در سکوت کافه

و غوغای نگاهت

خط های قهوه ای سوخته

چشم های به در دوخته

خط های بریده کمرنگ

من خسته

من دلتنگ

دایره های در هم

قصه من و غم

کاش

چشم به راه کسی بودم

آن وقت

نه این آینه غبارآلود بود

و نه این

گل های شمعدانی می خشکیدند!

آن روزها رفتند و تو رفتي و من ماندم...