اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بیدار که باشی

شب از سرو کولت که بالا برود

میفهمی یک جای کار زندگیمان لنگ میزند

که این همه آرامش و سکوت و معنی و عرفان و خلاصه خودمان را

بی هیچ قصه ای حتی ، به خواب می کنیم در پی آرامش !!



و راز این تاریکی همیشه ساکت

در خفقان باغچه میمیرد و

زیبای سیاه

قربانی میشود

پیش پای خورشید در افق ...

دسـتـانـم شـایـد





اما دلم نمی رود به نوشتن!





این کلمات به هم دوخته شده کجا ،





احساسات من کجا . . .





ایـن بـار . . .





نـخـوانـده مـرا بـفـهـم . .

خدا خودش شاهده
که من تورو خیلی می خوام
گل قرمزم منو بچین
روی مخمل پهنم کن

گریه کردن برای یک عشق دیرینه آسان است
ولی تلاش برای از دست نرفتن آن مشکل است

واژه هااااااااا خیس شدند....

گـاهـی اوقـات . . .

هـمـه چـیـز دسـت بـه دسـت ِ هـم مـیـدن

تـا تـ ـو را غـرق در رویـاهـا و خـاطـراتـت کـنـن. . .

یـه آهـنـگ پـیـشـواز . . .

2 خـط شـعـر . . .

کـمـی هـوای پاییزی . . .

یـک وجـب پـیـاده رو . . .

برف ،
مرهمی است التیام بخش ،
روی زخم های باغ ،
لیک ،
از صدایِ نحس و شوم ِجغدِ خیره چشم ،
سینه ی هوا ، جریحه دار می شود ،