اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

موج،ماهی های عاشق را به ساحل ریخته

یک «من»

هزاران «تو»

در رها کردن!

آینده ی روشن ات
را
در چمنزارهای آبی آسمان
جولان زنان
از همین حالا به نظاره
نشسته ام.

کاشته ام و برداشت نزدیک؛
و خرمن ام، در هاله ی ابهام.
ای وای خرمن ام!
ای وای، خر، من ام!...
ای...

حقیقت،
تصویر ساطوری ست بر سر درِ قصابی ها

زیر چتر رنگین کمان
آنجا که آسمان با دریا
متارکه می کند!
و امواج پر رنگ تر می شوند!

زندان امواجیم؛

با این کسالت‌های مردابی،

گاهی به توفان نیز محتاجیم.

من روی برگ تشنه ی یاس

یا مشق باران می نویسم

یا از بهاران می نویسم...

همین که نام مرا میبرند میگریم

معصومیتی در نگاهش موج می زد

پناهگاهی برای کبک های رمیده کوهستان

ضامن پل های چوبی خیس

مرثیه خوان درخت و ادمی

حالا
به جای اتاق مان
بر سنگ های یخ زده ی ایستگاه نشسته ام
و به جای شانه ات
نقشِ نیمی از صورتم
بر گوشه ی چمدان افتاده است.