اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چون آن کشتی،که رو به پنجره ی چشمهایت غرق می شود.

هیچ سنگفرشی

کفشهای سیاهم را تشییع نکرد

باور کن

من سقوط می کنم روزی

به آسمان.

اسمونی یا زمینی هر چه هستی نازنینی،واسه قلب کوچیک من همیشه عزیزترینی.

وقتی.....

گلبرگ های صورتی شمعدانی

جانمازت را بوسیدند...

قصد رفتن داری، بی بهانه برو
خاطره های افسانه ای را بیدار مكن.
صدایت همان صداست ، نگاهت بیگانه
اكنون كه میروی بهتر كه صدایت هم بیگانه گردد.

بــرایِ تـــو میمیـــرم


تــو وانمـود کن کـه تب کرده ای


همین کـا[!]ت..