اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چراغهای رابطه همچنان تاریکند

گاهگاهی تردید

دامن احساسم را میگیرد

و با آیه های اشک ،

در کویر چشمانم ،

تکثیر میشود .

امشب!

قول می دهم فقط

قطره های پاکش را بغل کنم!
و بی هیچ اشکی
دستهایش را بگیرم
قول می دهم
فقط بویش را حس کنم!
اصلا اگر ببارد
فقط از پشت پنجره نگاهش می کنم
قول می دهم برایش شعر نگویم
فقط... می شود؟
امشب.... ؟

خدایا

ما خواب را پشت پلکهامان جا گذاشتیم