اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عشق تو

به من آموخته است

چگونه در همه چیز دوستت بدارم...

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

دیگر توان مرا برده است

این طلسم جادویی

برای شکستنش باید

بگذرم از میان دشتهای پر ز خار

باید رهسپارشوم

با کوله ای از عشق و امید در این گلزار

حقیقتی که همیشه تلخ است

و دیر یا زود باید پذیرای آن باشی .

آرام بخشها ، آرامت نمی کنند !

از زندگي هم فقط اين را مي دانم

كه تا عاشق نشوي

زندگي نكرده اي...!

دور شده ام


به اندازه ی همه ی هزار کیلومتر های دنیا

از تمام آنچه مرا

به ساقه ی حس های خوب پیوند می زد

دور شده ام

دور دور

حالا

دیر شده ام دیگر

من!

هر روز عصر

مرا در دوچرخه ات رکاب می زنی

تا

جلوی در خانه مان می رسی،

زیر درخت های کاج

کنار تاب هایی که از مستی بچه ها مست تر می شوند

می ایستی

در را که باز می کنم

بستنی ات تمام شده است

كلاست كه خستگي نداشت ..
زنگ تفريحت هم عالي

باز رخنه نمی کند خواب
بر شکافِ بیقرارِ پلکهای من
در چرخشِ این لحظه های عبوس
در سکوتِ سنگینِ دیوارِ تنهایی
و در پندارِ معصومِ انزوایِ انتظار
پر از بغض می شود
سرابِ آسمانِ من

باران که می بارد...

قطار نفسهایم انگار

سریعتر به ایستگاه تو می رسد٬

باران که می بارد...

تمام شعر هایم

به این جمله ختم می شوند

دلم تنگ شده است....

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

آنقــدر که با همـــه روحـــم حــس کنـــم…
داشتــــن تو …
می ارزد…
به تمـــام نداشــته هـــای دنیــــا